Maz

Logluwte

2011-06-21T13:19:00.001+02:00

Om te voorkomen dat ik onze tergend trage computer thuis het raam uit smijt en dat ik ontslagen wordt wegens overmatig privé-gebruik van mijn werkcomputer, kondig ik bij deze officieel een logluwte aan. Ondanks de logopleving van een aantal weken geleden is de klad er weer danig in gekomen. Resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst.

Wanneer komt die iPad nou?

Maz Proudly Presents I: da Mohammed from ODDD

2011-06-05T21:18:00.000+02:00

Maz Proudly Presents II: da Boyz&Girlz in da Barn

2011-06-05T21:16:00.001+02:00

Maz Proudly Presents III: da Big Libellemonsta!

2011-06-05T21:14:00.001+02:00

Maz Proudly Presents IV: da Kolibrievlinder!

2011-06-05T21:06:00.002+02:00

(Stam)Gasten

2011-05-25T14:33:00.000+02:00

Naast de regelmatig langswaaiende vrienden en familie, die hier weekendjes, middagjes of gewoon losse uurtjes komen uitwaaien, luieren, fikkie steken, vissen, heggen snoeien, bbq-en, wandelen, koffie drinken, brownies bakken, of Donald Duckjes lezen, hebben wij ook vaste gasten die op ons terrein semi-permanente huisvesting hebben gevonden.

De meest ongewenste waren toch wel de mieren, die het randje van het aanrechtblad als kortste route van A naar B (van nest naar voedsel waarschijnlijk) hadden gekozen. Als je 's nachts onverwachts de keuken in kwam zag je ze in een lange zwarte streep lopen. Lokdozen, koffieprut, schijven citroen, hopen bakpoeder, kruidnagelen, het mocht allemaal niet baten. Ze bleven komen. Ik gaf het op. En dat hielp. Misschien zijn ze beledigd dat ik ze negeer. Of bovengenoemde gecombineerde middelen hadden een langere inwerktijd dan ik had verwacht. Want ze zijn opeens weg. Geen mier meer te zien! Binnen dan.
Buiten woont de rode variant. Ergens in het gras. Dat luieren moeten de gasten dus maar niet languit op het gazon proberen.

In de schuur bivakkeert elk jaar een paar boerenzaluwen. In het vroege voorjaar beginnen zij met het inrichten van hun vaste nest boven in de balken. Meneer Zwaluw beschermt zijn broedende vrouw angstvallig en protesteert hevig als we er te lang over doen om onze fiets te pakken.
Inmiddels zijn er jonkies. Je ziet net een klein geel bekkie boven de rand van het nest uitsteken. Vader en moeder vliegen af en aan, maken meerdere malen per uur drie duikvluchten over de tuin, om daarna met het wurmpje voor het wurm, precies door het ronde gat in de muur naar binnen te vliegen. Zwaluwen brengen geluk heb ik gehoord. Dat hebben we hier zeker. Ze eten ook muggen. Dat is al een geluk op zich.

Onze grootste held is toch wel onze half wilde aanloopkat. Die zat bij de prijs van het huis in. De vorige bewoners voerden hem al en vroegen of wij dat wilden blijven doen. Zo heb ik weer een kat maar niet in huis want dat wil de OLM liever niet (hij zegt dat hij allergisch is, maar volgens mij is hij gewoon jaloers). Iedereen blij. Hij is nogal schichtig. Ik was net zo ver dat ik hem mocht kroelen achter zijn oren en dat hij zelfs languit ging liggen aan mijn voeten, tot ik dat verpestte door een foto van hem te maken. Zodra ik de camera ophief rende hij weg en nu mag ik hem niet meer aaien.
We hebben hem Mohammed genoemd. Dan woont er tenminste één Mohammed in Onderdendam. Roepnaam Moussi. Van Mustafa. Ik hoop dat het nog goed komt tussen ons.

Van de koude grond

2011-05-24T14:50:00.002+02:00

We zaten lekker in het zonnetje op het bovendek. Kopje koffie. Mmmm.
Vanuit alle hoeken kwamen ze het dek op stromen: de hordes pubers die blijkbaar een schoolreisje op Schiermonnikoog hadden gevierd. Hadden wij weer. Daar ging onze rust.

Om van de nood een deugd te maken legde ik mijzelf toe op het nauwlettend observeren van de kinders. Het waren heuse mensen in de dop. Ik herkende bekenden uit mijn eigen kring erin. "Ahaa, dat wordt later ook zo'n.." en "Dat lijkt wel een jonge versie van..." etc.

Het enige doel op dat dek leek wel het op het laatste moment verorberen van de enorme snoep- en frisdrankvoorraad die blijkbaar over was van de schoolreis. Liters kindercola, sinas en andere mierzoete vloeistoffen verdwenen in de kinderkeeltjes, zakken snoep, winegums, banaantjes, en kokers chips werden opgepeuzeld. Alsof ze de hele week op water en brood hadden geleefd.
Eén uitermate druk en grappig jongetje presteerde het om daarna nog een hele rol dextro-energy weg te werken. Als hij geen ADHD-label krijgt, weet ik het ook niet meer, maar dan weet ik hoe het komt. Er kwam geen einde aan de lading uit de schijnbaar bodemloze plastic zakken die zij met hun leven bewaakten. "Mag ik ook een..?" "Nee!"

De structuren begonnen mij op te vallen. Het clubje populaire hippe meisjes die achter elkaar door kletsten over niets, waar een onopvallend meisje bij zat en niks zei. Geen woord. Ik heb echt nauwlettend geobserveerd. Ze zei niets. Ze keek, ze luisterde, maar zei niets. Wat een contrast. Een sociologe in de dop. Ze werd wel geduld door de anderen, alsof ze een noodzakelijke acessoire was om het setje compleet te maken.

Helemaal vooraan zat een jongen in zijn eentje. Helemaal alleen. Af en toe keek hij smachtend om naar het clubje mooie populaire meisjes en de grappige drukke jongetjes. Hij hoorde daar niet bij. De eenzaamheid en het verdriet straalde van zijn gezicht. Af en toe at hij ook een dropje, een chipje. "Wat moet jij ongelukkig zijn", dacht ik. Arme jongen. Voor de rest van zijn schoolgenoten was hij zo schreeuwend onzichtbaar dat hij voor mij een soort reus werd te midden van iedereen. Ik wilde naast hem gaan zitten alsof ik daarmee aan zijn klas kon laten zien dat hij wel cool was. Ik wilde een arm om hem heen slaan en zeggen: "Ik zie je." en "Later wordt het beter. Als je ouder wordt vind je aansluiting bij mensen die je herkennen, die jij herkent. Echt." Maar ik deed het niet. Het zou wel eens het tegenovergestelde effect kunnen hebben gehad. Daarom keek ik gewoon naar hem. Met een lichte glimlach. Of hij mij gezien heeft weet ik niet, maar ik zag hem wel.

We zullen doorgaan!

2011-05-23T16:57:00.000+02:00

Hoe makkelijk is het om ergens mee op te houden als iemand anders er mee ophoudt. Helemaal als je er ooit aan begonnen was door die ander. In januari 2009 zei Impa tegen mij: "Jij moet een weblog beginnen." En dus, meegaand als ik ben, begon ik een weblog. "Ja", zei Impa, "allerlei mensen die mij kennen lezen mijn weblog, en dat is heel leuk, maar ik wil zelf ook graag een weblog lezen van iemand die ik ken. Dus daarom moet jij een weblog beginnen. Bovendien denk ik dat jij dat heel goed kunt." Dat laatste vond ik zelf uiteraard helemaal niet. Ik heb een hekel aan schrijven. Praten, dat kan ik. Kletsen, babbelen, slap ouwehoeren. Maar schrijven? Daar moet je veel te veel bij nadenken en mooie zinnen maken en om te beginnen iets te melden hebben. Bij praten valt het veel minder snel op als het nergens over gaat.

Maar ja, het moest van Impa.

Ik begon eerst maar eens met het ontwerp. Beetje klooien met foto's en kleurtjes en lettertypes. Niemand die het ziet. Voorzichtig een eerste stukje schrijven en dan op de knop BERICHT PUBLICEREN drukken. En dan staat het er op. Op het internet. Hoei.
Toen merkte ik dat het eigenlijk vanzelf gaat, schrijven. Het is net als praten, maar dan niet hardop. Ik kan nog steeds slap ouwehoeren en het kan nergens over gaan, maar als ik eenmaal gegrepen ben door de flow van het stukje, dan ga ik.

En die flow, die moet je vasthouden. Het is makkelijk om je te laten afleiden en dan maar niet te schrijven. Door dat nieuwe vriendje, inmiddels uitgegroeid tot de OLM. Of door het nieuwe huis met die enorme tuin. In de lente. Wat moet je dan nog achter de computer?
En dan stopt ook nog uitgerekend Impa met haar weblog! Ook anderen die ik graag las schreven niet meer of nog maar zeer sporadisch. Hoe makkelijk om dan ook maar het bijltje erbij neer te gooien en lekker in de tuin te gaan wroeten.

Gelukkig waren daar Esther en Logpoes. De reddende engelen. Zij zeiden dat we met z'n allen vooral niet moesten stoppen met bloggen. En dus, meegaand als ik ben, ga ik door.

Op fietse!

2011-04-21T10:07:00.000+02:00

De voordelen van elke dag op de fiets naar het werk (14 km heen en 14 km terug):
- Ik hoef niet naar de sportschool want ik krijg gratis een betere conditie
- Elke dag twee keer een uur in de frisse buitenlucht
- Ik word lekker bruin (wel smeren!)
- Het is gratis (de fiets heb ik betaald met vrije dagen van mijn vorige baan!)
- Ik krijg er een goed humeur van (behalve als ik harde tegenwind heb op dat laatste stukje en ik elke keer vergeet dat er na dat ene bosje nog een stuk komt in plaats van dat ik er dan al ben!)

Het nadeel van elke dag op de fiets naar het werk:

Maar dat is dan wel weer verschrikkelijk grappig.

Maz hoorde zachtjes tikken

2011-03-19T21:06:00.000+01:00

Het einde van de wereld

2011-03-07T13:00:00.000+01:00

Groente halen in Roodeschool naar aanleiding van een advertentie in de krant. We reden er bijna voorbij. Een grote boerenschuur vol met groente, fruit, kruiden en streekproducten. "Hutspot en mous is in de aanbieding hoor. Achterin de koeling", zegt de vrouw in de blauwe overall die druk bezig is grote kratten boerenkool aan de stronk te verplaatsen op het erf. We pakken een karretje en kijken onze ogen uit. Spruiten aan de stronk, net echt. Volgend jaar hebben we die zelf in de tuin. Zakken rode bieten voor bijna niks. We laden de kar vol met strogele bonen, kapucijners, knolselderij, andijvie, oesterzwammen, paksoi. Frieslanders zijn de lekkerste stamppotaardappelen leren we van de groenteboer. Hij telt uit zijn hoofd en de losse pols. "Die bonen zijn twee vijftig, dat maakt twintig", en terwijl hij het zakje pepers omhoog houdt glimlacht hij, legt ze in de kar, "en dat is reisgeld."

Glunderend en met een auto vol groente rijden we naar de uitgang. "Links of rechts?", vraag ik. "Hoe laat is het?", vraagt de OLM. "Linksaf dan maar, gaan we een eindje toeren." En bij elk kruispunt, bij elke afslag vraag ik "Links of rechts?" De zon schijnt, we zijn vrij en genieten van het steeds leger wordende landschap. We gaan rechts en rijden door een opening in de dijk, met daarachter grote stukken omgeploegd akkerland. Hier en daar een boerderij. De enige beweging die je ziet zijn de vogels in het veld en een eenzame tractor die langzaam langs de horizon kruipt. Nog een dijk voorbij en daar helemaal aan het eind zetten we de auto neer. De OLM rent tegen de laatste dijk omhoog en terwijl ik de steile helling op loop begint het te kriebelen in mijn buik. Daarachter is de zee. Zometeen zie ik het wad! Op het moment dat ik over de dijk heen kijk voel ik een golf van blijdschap. Daar staan we dan, de wind jakkert mijn broek om mijn benen en de zon schijnt op mijn hoofd. In de zee zien we Borkum en Rottumeroog liggen. De OLM komt vanuit de verte aangelopen met stukken drijfhout. Om dingen van te maken. We blijven niet lang, we komen wel een keer weer terug. 'T is vlakbij.

Frisse was, wasse fris!

2011-03-06T17:21:00.000+01:00

In blijde verwachting

2011-02-27T14:00:00.002+01:00

1.Is dit een....?

Onze tuin is in blijde verwachting van de lente. En wij ook.

Hier en daar steekt er al iets de kop op, groene sprietjes tussen het dorre dode winterafval. Ik laat het liggen zodat de nachtvorst die af en toe nog langskomt, de nieuwe lootjes niet kapot maakt. Ik moet wel oppassen waar ik mijn grote laarzen neerzet, anders doe ik het zelf.

2. En dit, dit is duidelijk een...?

Ik heb geen idee wat er zich onder die hopen bladeren, stengels en takken zich aan het voorbereiden is om omhoog te komen, zich te laten zien. Laat staan, trouwens, dat ik weet wat ik er mee moet. Dat is het spannende. Voorlopig maar niks. Laat maar komen, laat maar groeien.

3. De onmiskenbare...?

Nu de prijsvraag: Wat is dit? Wat gaan deze plantjes worden? Hoofdprijs: een geheel verzorgd weekend tuinieren in Onderdendam.

4. Dit moet toch wel een....?

Het kleine zusje van Dolly Parton

2011-02-09T08:42:00.002+01:00

Oet de toene

2011-02-05T14:39:00.001+01:00

Een dag met een hoek erin

2011-01-17T10:56:00.003+01:00

Het was alsof het lente was tijdens de winterwandeling door het Groningse landschap. De route lag als een lange lijn in het land te wachten tot wij erover heen zouden lopen. Het plekje waar we op dat moment waren, de kilometers achter ons en de richting waar we naartoe gingen. Alles was met elkaar verbonden als een lang lint waarlangs wij ons bewogen onder de zachte bleke zonnestralen.

Something made the doctor turn and he didn't see the London taxi coming from the direction no American thinks to look, and stepped off the curb.

Tot het moment dat de bruine labrador plotseling de weg overstak. Ik zag hoe de voorwielen van de auto haar raakten. Ze viel zijwaarts, maar werd toch nog gegrepen door de achterwielen die over haar heen walsten. Ik keek de bestuurder aan met grote ogen van ongeloof. Hij remde geen seconde en terwijl ik hem toeschreeuwde dat hij moest stoppen, reed hij onverstoord verder en daarna de hoek om.

Frankie took one step forward with a scream and saw the large man flipped up off his feet and tossed in the air, hit the road flat on his back heavy and hard, with a sick, unmistakable thud. "Stop!" Frankie ran along the street. "Pull your break, God damn it."

Op dat moment maakte de dag een hoek van 90 graden en stond stil. Haaks op het zachte lint in het landschap. Iemand had het kenteken opgeschreven. Iemand anders ontfermde zich over de labrador, die nog leefde maar gewond was. Iemand belde de politie en de dierenambulance, iemand rende het dorp in om de eigenaar te zoeken. De rest deed zijn best om niet in huilen uit te barsten of te gaan schreeuwen.

A long while after the ambulance had driven away with the doctor's body, Frankie sat on the curb. The London dawn clattered and called its way into a full morning, and the crowd that had gathered around her slowly melted back into it

Langzaam bogen we de hoek weer recht, gaven onze telefoonnummers aan de inmiddels gearriveerde eigenaar en vervolgden onze weg, hier en daar nog narillend van wat er was gebeurd. Verderop verscheen het lint weer in het land en de wandeling was weer van ons. Onderweg liet het beeld mij niet los. Hier moet ik over schrijven, dacht ik. Al is het maar om nare dromen te vermijden. Maar wat? Wat wil ik vertellen? De anekdote, het effect op mij, mijn mening over mensen die doorrijden na een ongeluk, mijn verdriet, mijn boosheid? Er is te veel te vertellen.

What, for starters, did she think she was writing about? She stood up, rereading the lead. There was nothing to say. On a night when many may have died, she wanted to write about one. A man who died by accident that morning.

's Avonds in bed lees ik nog wat in mijn lekkere makkelijke flutboekje van een tientje bij de Bruna. Over Frankie, een Amerikaanse verslaggeefster in London in WOII, die in een schuilkelder een jonge dokter heeft ontmoet. Als ik begin met lezen komen ze net weer buiten....

Hell, Frankie where's the story?

(citaten uit "The Postmistress" van Sarah Blake)

Dorps genoten

2010-12-15T10:53:00.004+01:00

Dinsdagavond in het Dorpshuis. Koorrepetitie. We wonen hier nu anderhalve maand en we zitten allebei al bij het koor. Geïntroduceerd door een buurvrouw en hartelijk verwelkomd door een hele schare dorpsgenoten als de nieuwe bewoners van het huis van. Blij verrast waren ze toen we de tweede en derde repetitie weer kwamen. Ik mag meekijken met mijn buurvrouw totdat ik mijn eigen map heb gekregen. Zo goed en zo kwaad als het gaat zingen we mee met de kerstliedjes die geoefend worden voor de Kerstfair van aanstaande zaterdag. Eigenlijk gaat het heel goed. Ik word alvast helemaal warm van binnen. Wat is zingen toch heerlijk!

In de pauze en na de repetitie schuiven we aan aan de bar en maken kennis met één van de drie bassen. Hij is opgegroeid in het huis waar we nu wonen. Wij blijken pas de vierde bewoners te zijn.
Eigenaar nr. 3 staat achter de bar en vertelt honderduit over alle activiteiten in het dorp. Scheepsjoagen, de nijjoarsveziede, de werkdag in het Onderdendamsterbos, cabaret, het Algemeen Nut, en nog veel meer. Ik begrijp wel waarom iedereen hier blijft wonen. Naast mij zit de zelfverkozen burgemeester van Onderdendam, ook een bas. Hij noemt mij Janet. Biertjes en sterke verhalen worden heen en weer uitgedeeld. De OLM krijgt advies over welke biljartvereniging het beste bij hem past en de burgemeester vindt een ezelsbruggetje voor mijn naam.

Net iets later en met net één biertje meer op dan de bedoeling was op een doordeweekse avond lopen we naar buiten. Vanuit het Dorpshuis klinkt nog een "Hoi!". "Hoi!", roepen we allebei terug en we schuifelen voorzichtig over de gladde straten terug naar huis. Op mijn gezicht een brede glimlach.

"Hee! Ik zie een vallende ster!", roept de OLM opeens, "Daar! Ik heb nog nooit een vallende ster gezien."
"Je mag een wens doen", zeg ik.
"Dat hoeft niet", zegt hij, "Ik heb alles al."

Maz is in de stemming

2010-12-08T22:27:00.007+01:00

Uren kan ik er naar kijken. Steeds loop ik er omheen, hang een bal toch weer ergens anders of een sneu schaapje weer recht. En die engelen moeten wel met hun gezicht naar voren. Ik loop er weer linksom omheen. Veertig lampjes zijn echt te weinig voor zo'n grote boom en ik zag daar onder nog een kale plek, dus vandaag in de lunchpauze op de dienstfiets naar de Hema.

Vroeger had ik nooit een kerstboom. Nou ja, echt vroeger-vroeger wel. Thuis. Bij mijn ouders thuis. Toen ik klein was. Maar bij mij thuis nooit. Geen plek. Ik hing wat plastic ballen en wat lampjes in een ficus en deed m'n best om er iets bij te voelen. Maar dat was em toch niet.

Deze ruikt echt naar kerstboom en de naalden vallen er al een beetje af. Dat is niet zonde. Dat hoort zo. Hij glinstert en hij glimt en steeds zie je weer iets anders. Het rendiertje waar de staart vanaf is gevallen (gisteren, maar over 15 jaar is dat een verhaal van weet je nog?), het hobbelpaard en de mooie rooie bal met witte krullen. Van die lekkere vieze kransjes waar je toch niet van af kunt blijven.

Elke vijf minuten juich ik dat we zo'n mooie boom hebben en de boom juicht met me mee. En de OLM lacht mij liefdevol uit. Met een piepstemmetje zegt hij gekscherend "Ik kan het heus wel over iets anders hebben, maar dat wil ik niet, ik wil alleen maar over mijn kerstboom praten." Ik geef hem een stomp want van hem kreeg ik permissie en van mij kreeg hij vrijstelling.

Het begin van een nieuwe kersttraditie bij ons thuis.

Stilte

2010-12-01T09:17:00.000+01:00

Het is elf uur 's avonds. Ik lig in bed en ik luister..

hhhhhhhhhhhh

Meeow!

hhhhhhhhhhh

wwwwwhhhhhhhooooooOOOOOEEEEEeeeeeessssshhhhhh

hhhhhhhhhhhhhh

Verrassing

2010-11-29T12:52:00.000+01:00

Ik moet eigenlijk werken, maar het sneeuwt zo mooi buiten en ik kreeg zo'n leuk kadootje. Gisteren in de post. Een pakketje. Stevig dichtgeplakt met daarin een kadootje en een envelopje. Met daarin een kaartje. Waarop stond: "Een kadootje uit Utrecht... van een kunstenaar uit Utrecht die mooie liedjes zingt. Voor Maz van... dat staat op het hoesje. Kus!" Het was zo spannend dat ik tijdens het bellen met de OLM met één hand het pakje openprutste. In het kadootje zat een cd met op het hoesje gedrukt "VOOR Maz" op de voorkant en "VAN Noodles" op de achterkant. Een cd met hele mooie liedjes van Mondo Leone. Ik was verbaasd, blij en vooral verrast. Een kadootje! Met de post! Zomaar! Want ik was niet jarig geweest of zoiets.

Ik surfte tijdens het thuiswerken stiekem naar de website van Mondo Leone. Eens kijken wie dat nou eigenlijk is. En buiten ging het steeds harder sneeuwen. Ook al zo'n kadootje. Zo maar.
Ik las daar dat Mondo Leone nominaties uitdeelt voor een prijs. Het Gouden Randje. "Voor mensen die zonder dat iemand er om heeft gevraagd en zonder dat zij er enig financiëel voordeel bij hebben, de wereld mooier proberen te maken." Aan Ben Wilson in Londen die kauwgom op straat beschildert. Fantastisch! Of aan de man die de toeters van de treinen in Amerika zo mooi laat toeteren. Geweldig!
Wat een verrassingen zo maar op maandagochtend.

De cd is afgelopen. Het sneeuwt niet meer. Ik ga weer aan het werk. Compleet geïnspireerd. Lieve Noodles, dank je wel!

Een nieuw begin

2010-11-10T21:41:00.000+01:00

Een nieuwe kleur voor een nieuw begin. Een nieuw uitzicht op een ander leven. Het is hetzelfde leven, maar dan op een andere plek in een andere sfeer met een ander gevoel.
Ik woon hier nog maar een week en ik voel de rust al op me neerdalen. Het tempo is hier anders. Het is minder druk om mij heen. Op straat, in de winkels, in de ogen en de stemmen van de mensen. Voor ik het weet is het minder druk in mij.
Groningen en zijn bewoners zijn niet stug en gesloten. De lucht en het landschap zijn ruimer dan waar dan ook en de mensen benaderen mij met een openheid die ik in al die jaren in de Randstad volledig ontwend was. Alsof ik al die tijd al hier woonde. Alsof ik nooit ben weggeweest.
Blij en verrast glimlach ik naar al die vreemden en ben steeds een beetje verbaasd als keer op keer iedereen 'hoi' tegen mij zegt. Overal. Altijd.

Kiek dan!

2010-10-26T09:16:00.000+02:00

Zulke regen mag van mij altijd wel vallen

2010-10-14T10:37:00.000+02:00

Soms komt regen heel goed uit. Soms kan regen helend werken. Het spoelt al het vuil, alle narigheid van je af en laat het weglopen in een putje in een hoekje. Weg.

Gisteren was ik boos en verdrietig en gefrustreerd. Dingen gingen niet zoals ik het wilde, niet zoals ik het mij had voorgesteld. Ik was bang. Bang dat alles alsnog mis zou gaan. Mijn vuisten waren gebald, mijn voorhoofd gefronst, mijn lichaam strak naar binnen getrokken.

En toen gingen we naar het circus. Een circus zonder dieren waar iedereen zijn eigen clown was. En acrobaat. En trapeze-artiest. En zanger. En jongleur. Dit circus nam mij mee naar een andere wereld waar geen hypotheken bestaan, maar alleen maar hoepels, jongleerkegels, wolken aan een touwtje, rode ballen, gekke pruiken, en een heleboel water. De voorstelling straalde zoveel liefde voor het theater uit, zoveel liefde voor beweging, voor muziek, voor het lichaam, gehuld in zachte kleuren en prachtig licht dat mijn hart weer open ging. Mijn hart dat bang, boos en verdrietig zat te mopperen in een hoekje. Langzaam draaide het hoofd om, de ogen werden groot van verbazing en verwondering. De rest van de avond keek mijn hart met open mond en een glimlach om de lippen verrukt naar dit schouwspel. "O ja," verzuchtte het, "dit bestaat ook nog."

Maz heeft er zin in

2010-10-02T09:42:00.000+02:00

"Wat heb jij?", vraagt de OLM op een druilerige zaterdagochtend. We zijn net wakker en liggen de dagen die geweest zijn en de dagen die nog zullen komen te overdenken. Met een grote glimlach op mijn gezicht maak ik een rondedansje in bed en blijkbaar ziet dat er vreemd uit. "Wat ik heb? Ik heb verheuging", zeg ik, en dan bedoel ik niet het op een bekakte toon uitspreken van een ander woord voor koorts. Zoals een adellijke dame zou zeggen: "Dokterrj, ik heb geleuf ik ietwat verheuging". Nee. Ik bedoel dat ik last heb van... eh... ik lijd aan.... Nee. Wacht. Ik heb er juist geen last van en ik lijd helemaal niet! Het is heerlijk, verheuging. Welk werkwoord zou daar dan wel bij passen? Verheugen is natuurlijk zelf een werkwoord. Ik zou dus ook gewoon kunnen zeggen: "Ik verheug mij verschrikkelijk op..." Ja. Op wat? Dat is het hem. Ik verheug mij op alles wat komen gaat. Ons hele leven hier. Het wonen in het nieuwe huis, de tuin, het hebben van een afwasmachine, alle vrienden en familie die langs gaan komen, het wandelen en fietsen door het Hogeland, in bad liggen, schaatsen op het kanaal, langzaam weer een Gronings accent krijgen, na het werk biertjes drinken met Impa, zelf groente verbouwen, tegen iedereen hoi zeggen, de kipjes, op alles! Ik ben in opperste staat van verheuging!

Maz d'r hoofd zit er vol mee

2010-09-29T20:14:00.001+02:00

Hoe laat gaat de trein? Vuilniszakken kopen. Gaan we op zaterdag of op maandag verhuizen? Dit is mijn opvolgster. Wel of niet met de auto. Hypotheekaanvraag. Bril halen. Zal ik je even voorstellen? Wat zal ik eens eten? Kopie van salarisstrook. Ik heb m'n boek bijna uit. Bloesje ruilen, nieuwe halen. Lekt de douche nog? De Open Huizen Dag is volgende week zaterdag. Hoe laat komt de trein aan? Is er nog brood? Dit is geen grijs shirt, maar een grijze legging! Hoe groot is 6m3? Doe jij de afwas, dan stofzuig ik de slaapkamer nog even. Heb ik wel uitgechecked? Er is wel yoghurt maar geen muesli meer. Taxatierapport. Wie wil mijn huis kopen? 's Morgens naar de notaris en dan maandag weer. Wat wordt je vaste vrije dag? Maar dan hoeven ze toch geen factuur mee te sturen! Mijn fiets is nog niet verzekerd. Pasje van de sportschool. Nee, ze hebben eerst angst- en stemmingsstoornissen en daarna het reflectief practicum. Was opvouwen. Logje schrijven.

Goede daad

2010-09-17T18:13:00.002+02:00

Ok, je mag eigenljk niet bellen in een stiltecoupe, maar dit gesprek was de moeite waard om te citeren:

"Ja met mij. Er zit een meisje tegenover mij... Wat? Zit je nog op je werk? Ja heel verhaal. Ok. Er zit een meisje tegenover mij met een kaartje naar Nijmegen maar ze moet eigenlijk naar Leiden. Nu moet ze in Zwolle een nieuw kaartje kopen van de conducteur maar dan is ze bang dat ze het niet haalt. Ik dacht, als jij nu straks een kaartje koopt voordat je instapt.. Ja met korting. Enkele reis Leiden Centraal. Ja ze heeft drie vijfjes en een twintigje. Komt goed. Ok, tot zo!"

Stàdsie woar

2010-09-15T16:34:00.000+02:00

Als de trein het station Groningen in rijdt, kijk ik door het raam naar buiten. Ik zie een bord met een grote letter 'S'. Spannend, denk ik meteen. De 'S' van spannend. Andere woorden met een 'S' die mij meteen ook te binnen schieten hebben geen enkele betekenis op dit moment. Ik laat ze verdwijnen in het kielzog van de trein. Ik loop het station uit en zet de eerste stap de stad in. Zo. Daar gaan we. Terwijl ik naar mijn logeeradres loop, loop ik over het HerePLEIN (Niet te verwarren met het HEREplein. Dat hebben ze niet in Groningen) en daarna langs de singels van de stad; de Heresingel, de Radesingel. Langs grote hoge statige herenhuizen, waar vroeger onze tandarts zijn praktijk had. Die is allang met pensioen.
Anders dan wanneer ik door Groningen loop als ik bij mijn ouders op bezoek ben komen er herinneringen bij me boven. Herinneringen aan een leven van 20 jaar geleden toen ik hier opgroeide. Zoals het toen 'mijn stad' was, zal het binnenkort weer beginnen te worden. Langzaam zal ik het me weer eigen maken.
Ik kijk naar links, het Schuitendiep af. Daar verderop is mijn oude school en daar het Pannekoekenschip. Het voelt nu al vertrouwd om hier te lopen. Ik ga recht op mijn doel af, mijn tas is zwaar. Ik ga straks of een andere keer wel de stad in. Daar is nog genoeg tijd voor.
Aan het Damsterdiep zitten twee vrouwen op een bankje in de zon. Ik hoor hun accent en ik denk, o ja. Dat is ook zo. Niet meer dat scherpe Utrègs, maar dat lome hangende Grunnegs.
Ik loop verder. Om mij heen fietsen en lopen mensen alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Dat is het voor hen ook. Ik glimlach. Hallo allemaal, denk ik in stilte. Hier ben ik dan.

Werkeloos

2010-09-13T15:53:00.001+02:00

Ik zit in between jobs zoals ze wel eens zeggen. Of, niet echt, want ik heb nog wel een baan. Tot en met aanstaande woensdag. En ik heb ook al een nieuwe baan. Vanaf aanstaande donderdag. Er is dus ook eigenlijk niks aan de hand. Feitelijk ben ik gewoon vrij. Heb ik vakantie. De overgebleven dagen opgenomen tot ik uit dienst ben. Welverdiend zullen velen zeggen. Maar dit vrij voelt raar.

De afgelopen tien jaar was ik steeds vrij met in mijn achterhoofd het werk dat op kantoor nog lag te wachten tot ik weer terug kwam. Ver in het achterhoofd zodat ik er niks van merkte, of helemaal voorin, zodat ik eigenlijk niet echt vrij was. Maar er was tenminste werk. Nu heb ik geen werk. Ik kom niet meer terug. Ik heb wel een baan. Maar geen werk. Dat heb ik al overgedragen. Ik heb daar niks meer te zoeken. En toch vraag ik mij steeds af of de introductie, die ik voorbereid heb, goed is gegaan. Of het inderdaad klopt dat cursus x niet te vol zat zoals ik hoopte.
Wees blij, zullen sommigen zeggen. Hoe vaak heb je niet verzucht dat je wilde dat het eindelijk zo ver was? Wees blij dat je vrij bent zonder werk in je achterhoofd. En toch...

Ik zal blij zijn als ik donderdag kan beginnen in mijn nieuwe baan. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Nieuwe collega's, nieuwe omgeving, nieuwe cultuur. Nieuw werk opbouwen voor in mijn achterhoofd voor als ik weer een keer vrij ben.

Ja. Dat. Heb. Ik. Zelf! Gemaakt.

2010-08-22T16:19:00.001+02:00

Vaarwel 1: fiets

2010-08-03T13:48:00.000+02:00

Bij een verhuizing ontkom je niet aan afscheid nemen. Allereerst van je huis, maar daar kom ik een andere keer op terug. Dat kan ik nu nog niet aan. In dit geval ga ik ook afscheid nemen van mijn Fiets. De Fiets waar ik vorig jaar nog een ode aan wijdde. De Fiets waar ik zoveel kilometers mee heb afgelegd, in weer en wind. Waarom doe je het dan?, vraagt u zich wellicht terecht af.
Deze fijne, lieve, mooie opoeFiets was prima uitgerust voor fietsen in de stad. Voor fietsen van A naar B, tenminste, zolang A en B niet al te ver uit elkaar lagen. Fietsen zonder poespas. Twee versnellingen: trappen of niet. Dat is Fiets. Nu wil het geval dat in de nieuwe woon-werkverkeersituatie de afstand tussen A en B zeer waarschijnlijk een stuk groter zal zijn dan nu. Ongeveer twee keer zo ver. En dat is pittig op een grote zware opoeFiets zonder versnellingen met een neiging tot zwaar trappen als je de banden niet regelmatig trouw oppompt.
Er komt dus een nieuwe fiets. Die ik ook nog eens met overgebleven vrije uren van mijn huidige baan kan kopen! Dat voelt als gratis. Zo'n echte fiets. Zo'n dure. Die je wel moet verzekeren. Die je zelfs in het Hoge Noorden niet zonder 38 sloten en loeiend alarm ergens neer durft te zetten. Zo eentje waar je pijnloos met 21 versnellingen en vering in de voorvork over de dijkjes en tegen harde wind in zonder zwoegen zweetloos naar je werk fietst. Met fietstassen en al! Licht dat het doet. Ik kan haast niet wachten en surf likkebaardend het internet af voor de mooiste, de beste.

Ik kijk om en zie daar mijn Fiets staan. Mijn lieve trouwe Fiets. Ik krijg een brok in mijn keel. Misschien kan ik wel een stadsfiets gebruiken. Eentje die onopvallend op het station kan staan op dagen dat ik geen zin heb in 14 kilometer en met de trein of bus naar mijn werk wil. Die niet de hele dag loopt te schreeuwen dattie zo duur en zo gaaf en zo geavanceerd is. Eentje die gewoon fietst. Gewoon vertrouwd van A naar B. Meer niet.

(dat wordt nog wat met dat huis....)

Daar gaan we heen

2010-07-28T10:55:00.005+02:00

Wat Maz al de hele dag in haar hoofd heeft

2010-07-26T21:16:00.000+02:00

Daar gaan we dan!

2010-07-26T10:00:00.001+02:00

We gaan.
De handtekening is gezet.
Onder de aanstellingsbrief.
Van mijn nieuwe baan.
In Groningen.

We gaan.
Een nieuw huis vinden.
Een oud huis verkopen.

We gaan.
Samen.
Verder.

We gaan weg.
We gaan heen.
We gaan daar heen.

Maz houdt overal rekening mee

2010-07-22T16:24:00.000+02:00

Maz heeft jeuk op haar rug, precies daar waar ze net niet bij kan.

Maz: "Het is de straf van God"
OLM: "Jij gelooft niet eens in God"
Maz: "Maar dat wil niet zeggen dat hij niet bestaat..."

Echte mannen anno 2010

2010-07-12T15:51:00.000+02:00

Zitten er twee mannen met baarden op de bank voetbal te kijken. Zegt te één tegen de ander:

"Wat ben jij heet!"
Stilte
"Of ben ik het zelf?"

En hij pakt een waaier om zichzelf koelte toe te wuiven.

Lang leve de iPhone!

2010-06-23T13:43:00.000+02:00

Zodat ik hier in de stationsrestauratie in Groningen een uur te vroeg voor mijn sollicitatiegesprek gewoon een logje kan schrijven om de tijd te verdrijven.

Met grote blijdschap

2010-06-16T17:42:00.000+02:00

Tomatenbabies!!

Mitsen en Maren

2010-06-13T13:39:00.001+02:00

Huppelend kom je uit het kantoor van Noodzaak & Verlangen met je droom helder voor ogen. Met je hoofd in de wolken herhaal je steeds voor jezelf wat je ook al weer wilde en waarom en hoe fijn het zou zijn als het alvast zo ver was. Ongemerkt ga je de hoek om en sta je in een doodlopende straat. Je kijkt om je heen en ziet dat er aan het eind van de straat een deur open staat. Je loopt aarzelend naar binnen en ziet dan pas het bord.

Firma Mitsen en Maren

voor al uw twijfels en bezwaren

Advocaten

Meester Mitsen komt binnen, bekijkt je van top tot teen en zegt: "Hm. Hm.", waarop door een andere deur Meester Maren de ruimte betreedt. Enthousiast begin je te vertellen over je droom, over Noodzaak en Verlangen en hoe mooi het allemaal zal zijn. Meester Maren kijkt je aan, zegt "Ja, ja.", en pakt een glazen potje uit een la. Uit een kast met hoge deuren haalt Meester Mitsen nog meer potjes. Eén voor één draaien ze de deksels los. Verschillende soorten bijen, hommels, muggen en andere vliegende insecten komen uit de potjes de kamer in. Ze verzamelen zich om je hoofd en blijven daar rondjes vliegen. Het zoemt verschrikkelijk hard. "Wat gebeurt er toch? Wat doen jullie nou?", wil je vragen aan de twee advocaten. Maar als je tussen de bijen en vliegen door kijkt, zie je dat ze zijn verdwenen. En dan hoor je het.

"Bzzz....maar wat alszzzzz"

Als wat?

"Zzzoooeeem....weet je het wel zekerzzooeemm?"

Eh, ja, want....

"Vvvvzzzzz...en hoe ga je dan.....zzzzvvvvvv"?

"Mnmmnmnm....heb je er wel aan gedacht ommmmmmnnnn"

Nou ja, dat zien we wel, maar....

"ZZZzzal het wel goedkomenmmnmnnnn..?"

En hoe je ook om je heen slaat, de insecten houden niet op. Tenslotte ren je naar buiten en slaat de deur achter je dicht. Net op tijd. Hijgend leun je nog even tegen de deur aan. Een zacht gezoem is nog hoorbaar door het dikke paneel heen. Terug, je moet terug. Je rent de hoek om, de straat uit, weer een hoek om. Waar was het nou ook weer? Dat kantoor met die twee rare mannetjes? Alle kantoren hebben hun luiken gesloten, ze zijn dicht voor het weekeinde. Zo ook het kantoor van Noodzaak en Verlangen. Je laat jezelf zakken op de stoep met je rug tegen de deur. En wacht.

Noodzaak & Verlangen

2010-06-07T15:43:00.000+02:00

Het klinkt als een prachtige naam voor een kantoor. Zo'n kantoor dat al generaties bestaat, in een klein smal pandje aan een gracht, daar waar het niet opvalt, maar als je het ziet heb je altijd geweten dat het er was.

Noodzaak & Verlangen

voor al uw dromen zoeken wij het geschikte gevoel

Bel er maar eens aan. Steek er maar eens je hoofd om de deur en je zult merken wat voor een bijzondere plek het is. Je zult worden begroet door de twee enige werknemers van het kantoor.

Meneer Noodzaak is een druk mannetje, klein en gedrongen, al enigszins kalend met grijs haar aan de slapen. Hij is de stuwende kracht achter dit bedrijf en altijd aanwezig, altijd geconcentreerd aan het werk. Mocht hij er een keer niet zijn als je langskomt met een vraag, dan was je vraag waarschijnlijk niet belangrijk genoeg. Als het er op aan komt staat meneer Noodzaak voor je klaar. Hij praat gedecideerd en heeft altijd gelijk. Met hem weet je zeker dat je een zaak hebt, dat het ergens over gaat.

Meneer Verlangen daarentegen is lang en loopt met lange zwierige stappen, bijna alsof hij danst. Zijn blonde haren wapperen in de wind. Hij komt altijd veel te laat of veel te vroeg. Meneer Verlangen kan prachtige verhalen vertellen waar je uren naar kunt luisteren en neemt je mee naar een andere wereld. Hij zet je in vuur en vlam zodat je zelf dansend het kleine kantoortje aan de gracht uit komt.

Daar zit je dan tegenover de twee heren. Ze zullen je allerlei vragen stellen. Wat je vannacht gedroomd hebt, hoe dat rook en welke kleur het was. Voor wat voor spoken je vroeger bang was en wat je lievelingseten is. Waar je van moet giechelen en of het kietelt onder je voeten. Alles schrijven ze op. Meneer Noodzaak neemt nog een paar maten van je hoofd en meneer Verlangen neuriet nog een zacht melodietje in je oor. Dan zeggen ze je gedag, gaan door een deur naar achteren en laten je alleen.

Is dit het nou?, denk je dan. Maar mijn vraag dan? Wat hebben ze nou gedaan? Waar is dit kantoor voor? Er gebeurt niks. En toch is er iets veranderd, toch sta je op, loopt de deur uit, recht op je doel af, dat glashelder voor je ligt te stralen in de zon. Dat is het! Daar moet je heen!

Dus als er iets is wat je heel graag wilt, maar je weet niet waarom, je hebt een onbestemd gevoel, je bent bang en onzeker, ga dan als de wiedeweerga naar Noodzaak & Verlangen voor een flinke dosis. Zodat je weet waarom, en vooral ook voelt waarom. Dat is de brandstof voor de motor die de boel aandrijft, die alles in gang brengt en houdt. Die je daarheen zult leiden waar je naartoe wilt. Alles wat je nodig hebt is noodzaak en verlangen. En het is nog gratis ook.

Today

2010-06-06T23:54:00.000+02:00

Today while the blossoms still cling to the vine
I'll taste your strawberries, I'll drink your sweet wine
A million tomorrows shall all pass away
E're I forget all the joy that you bring today

(The New Christy Minstrells-1964)

Nooit meer eigenlijk

2010-05-30T11:15:00.003+02:00

1. eigenlijk bn. 'echt, werkelijk'
categorie: geleed woord
Mnl. eigenleke 'id.' [1240; Bern.], eigheleec, eighenleke 'zelf, van de eigen persoon' [1380-1400; MNW-P], eychelic, eichentlic 'in eigendom' [1406-48; MNW], eigentlike 'zelf, meer bepaaldelijk?' [1470-90; MNW-P], properlic of eigentlick 'bepaaldelijk of eigenlijk' [1479-1517; MNW-P].
Gevormd uit eigen en het achtervoegsel -lijk.
Mnd. egentlik; mhd. eigen(t)lich (nhd. eigentlich); nzw. egentlig (< mnd. of vnhd.).
Net als in het Duits heeft de betekenis zich in het Nederlands al vroeg ontwikkeld van het letterlijke 'eigen, van zichzelf' naar de huidige. In het moderne Nederlands is het gebruik als bn. vrijwel beperkt tot de schrijftaal. Het bijwoord eigenlijk is daarentegen bijzonder gebruikelijk en is zich zelfs aan het ontwikkelen tot een modaal partikel. In het Middelnederlands wordt ook de vorm eigentlijk aangetroffen, met epenthetische -t- zoals die tussen -n- en -lijk wel vaker voorkwam. Na het wegvallen van de Nederlandse eind-n viel in de uitspraak, en daarmee ook in de spelling, ook de -t- weg. Daar waar de -n werd gehandhaafd, zoals in ordentelijk (zie onder orde 1) en in Duits eigentlich en Zweeds egentlich (bn.) en egentlichen (bw.) zijn juist de vormen met -t- blijven bestaan.
Literatuur: Schönfeld 1970, par. 164

1. ei•gen•lijk bn 1. alle eigenschappen bezittend van; helemaal aan zijn naam beantwoordend 2. echt, wezenlijk
2. ei•gen•lijk bw welbeschouwd: wat is hij ~?
1. wel•be•schouwd bw alles in aanmerking genomen

Ik wil graag een oproep doen om het woord 'eigenlijk' te verbannen uit de Nederlandse taal. Niet deleten, want dat kan niet en dat wil ik ook niet, maar oproepen om het niet meer te gebruiken. Het is een slecht woord, een gemeen en geniepig woord. Het is niet goed voor ons. Daar kan dat woord eigenlijk niks aan doen, dat ligt aan ons, de gebruikers.

Hoe vaak komt het niet voor dat iemand je iets vraagt en dat je antwoord begint met "Eigenlijk ...."? Let er maar eens op. Dat 'eigenlijk' wordt vrij snel gevolgd door "maar..." En op de één of andere manier houden we aan zo'n reactie eigenlijk altijd een rotgevoel over. Alsof we niet hebben gezegd wat we eigenlijk hadden willen zeggen. Alsof dat woord ons erin geluisd heeft. Want wat zeggen we nu eigenlijk?

Daar heb je het al.

Eigenlijk betekent eigenlijk 'echt' of 'werkelijk'. Dus als we eigenlijk zeggen, liegen we welbeschouwd. In de echte wereld zou je iets anders hebben gezegd. En dat kan je duur komen te staan. Dingen die je eigenlijk helemaal niet wilt doen, niet vindt, niet wilt zeggen, doe je, zeg je toch! Het is voor de mensen tegen wie je het hebt ook vreselijk verwarrend. Ik zeg eigenlijk niet, en daar bedoel ik ja mee, terwijl ik nee wilde zeggen. En waarom zou je dat eigenlijk nog één minuut langer doen? Bevrijd jezelf en spreek vanaf nu alleen nog maar de waarheid. Wees stellig en zeg wat je werkelijk bedoelt. Gewoon eigenlijk niet meer zeggen.

Eigenlijk was dit mijn laatste.

Daarom zit Maz op Zumba

2010-05-29T15:57:00.001+02:00

Zegt er iemand tegen de Ontzettend Lieve Man op het bruiloftsfeest: "Zeg, die vriendin van jouw was lekker aan het dansen op die dansvloer!"

Knip, knap....knee

2010-05-27T12:17:00.001+02:00

Mijn kapper heeft zijn schouder gebroken. Vertelde hij op mijn voicemail toen hij belde om onze afspraak van volgende week af te zeggen. Help! Wat nu?! Ik ga al bijna nooit, dus als ik al ga, is het hoognodig. Wat moet ik zonder mijn kapper?
Mijn eigenste Haardude door wie ik al 14 jaar mijn haar laat knippen. Toen hij opeens voor zichzelf begonnen was ben ik hem even kwijt geweest en heb me uit pure noodzaak door iemand anders laten knippen. Wat was ik blij dat ik hem weer gevonden had. Hij die 14 jaar geleden mijn haar van lang naar kort knipte en zei:"Zo. En nu niet meer lang laten groeien, hè?" Hij die precies weet wat ik wil. Altijd hetzelfde. Hij die elke keer met en schalkse glimlach vraagt, als ik na drie zoenen en een kopje koffie lekker met mijn hoofd achterover in de wasbak hang, "Lekker kort dan maar?". Ik smeek er altijd weer een paar centimeter bij, maar echt lang mag niet van hem. Het compromis is dat hij mijn pony heel kort mag knippen en ik twee lange slierten langs mijn gezicht mag. Zijn we alletwee blij. Maar streng als hij is mag ik die slierten niet achter mijn oren stoppen! De onderhandeling zit hem tegenwoordig in de kleur. Sinds ik genoeg verdien doe ik dat niet meer zelf (tot grote opluchting van Haardude die altijd zuchtend en tuttend met zijn hoofd schudde als ik met mijn droge Hema-kleurset-pieken aan kwam zetten). Hij wil dat ik het knalrood verf, ik hou het voorlopig even bij chocolade met goudaccenten. Maar waarschijnlijk zwicht ik uiteindelijk toch wel weer. Zo gaat dat met kappers en al helemaal met Haardudes....

In de tussentijd zal ik misschien toch een ander moeten zoeken die bij benadering mijn haar enigzins leuk knipt. Of ik kan het stiekem lang laten groeien. Hoe lang duurt een gebroken schouder?

Was iz ze matter?

2010-05-19T20:25:00.001+02:00

Rudy, wo bist du denn?

2010-05-18T11:05:00.000+02:00

Ik was in Berlijn. Met de Ontzettend Lieve Man. Omdat hij al een heel jaar Ontzettend Lief is. Hand in hand struinden wij door de wijde straten van die o zo geweldige stad. Bezochten wij musea met geweldige exposities (Olafur Eliasson in het Martin-Gropius-Bau!!) in prachtige gebouwen en gingen wij 's avonds met vriend R. naar de Modena City Ramblers waar we temidden van de Italianen (huh, we waren toch in Berlijn?) hosten op revolutionaire Ierse Folk in het Italiaans. Bella ciao, bella ciao, bella ciao ciao ciao! We zaten een heerlijke middag in het Kaffeehaus Brandauer met een soepje, een worstje en een grote kop thee. En we hebben zelfs serieuze kunst gekocht in een galerietje van de kunstenaarsenclave Tacheles.

Ook al was het de vijfde keer dat ik in Berlijn was, ik ben het nog lang niet zat. Er is zo veel te doen, zo veel te zien. Ogenschijnlijk doelloos rondlopen in één van de opkomende hippe wijken is al leuk. Kreuzberg of Friedrichshain. En daar woont Rudy (niet te verwarren met vriend R.). Die zo mooi schrijft over Berlijn. Ik ken Rudy niet en toch ook weer wel. En toch weer helemaal niet. Ik heb op zijn blog wel eens een foto van hem gezien. Rossig haar met een korte baard. Daar liep ik, in Berlijn, hand in hand met mijn lief. Vanuit mijn ooghoeken spiedde ik rond. Zou ik hem tegenkomen? En zo ja, zou ik hem dan herkennen? Misschien komt hij wel net die hoek daar om. Nee, toch niet. In de U-Bahn, op het station. Misschien werkt hij wel in deze buurt. Maar nee, niks. Geen Rudy. Misschien heeft hij mij wel gezien. Die rare Nederlands uitziende vrouw hand in hand met haar vriend die spiedend om zich heen keek en steeds teleurgesteld zuchtte.
Alhoewel, dat laatste kan Rudy niet gezien hebben. Want vier dagen in Berlijn met de Ontzettend Lieve Man is op geen enkele manier teleurstellend!

Maz trekt de geloofwaardigheid van de publieke omroep in twijfel .....

2010-05-01T17:13:00.001+02:00

.... wanneer ze de aankondiging hoort: "En "dan nu Eén Vandaag met Wouter Cup-a-Soup".

Deruit jij!

2010-04-20T09:49:00.002+02:00

Zingt Jack Johnson vanmorgen in mijn oor: "Ain't no need to go outside". Nou, ik dacht het wel!

Tsss.

Pas op! Droomgevaar!

2010-04-09T19:21:00.003+02:00

Dromen en fantaseren is heel gevaarlijk. Dat lijkt op het eerste gezicht niet zo. Daarom is het ook zo verraderlijk. Het is heel makkelijk. Je hoeft jezelf alleen maar de vrije hand te geven om te bedenken wat je wilt. En dan ook echt wat je maar wilt. Het is toch niet echt.
Het kan van alles zijn. Een relatie, een baan, een huis, een leven. Na verloop van tijd heb je dan wel zo ongeveer een beeld van hoe dat er dan uit zou moeten zien. Daar kun je lekker lang over doen. Steeds verzin je weer iets nieuws, of je stelt het beeld bij op basis van goede of slechte ervaringen. Je kunt je droom heel lang bewaren, het blijft jaren goed. Af en toe haal je hem weer even tevoorschijn, stoft het een beetje af en kijkt er nog eens goed naar. Ja, dat zou fijn zijn. Als dat zo was. Met een glimlach stop je hem weer terug op zijn plek. Ergens diep van binnen. Daar waar het veilig kan zitten en zich verder niet met je leven bemoeit.

Totdat het moment zich opeens aandient dat het zo ver is. Je schrikt je wezenloos. Daar had je niet op gerekend! Daar is opeens die man! Precies zoals je had bedacht. Hoe kan dat nou? Hoe wisten ze dat? Dat ik dat wilde?
En daar opeens dat huis. Ja, maar wacht even. Moet dat nu? Ik ken die man nog maar net. We zijn nog niet zo ver. En hoe moet dat? Het is geen paar sokken van de Hema.
Daar moet je goed en diep over nadenken. Uitzoeken. Wikken. Rekenen. Overleggen. Wegen. En beslissen.

Potverdikkie, nu wordt het opeens lastig. Dit was nou ook weer niet de bedoeling. Wat denkt die droom wel niet! Ik moet op vakantie deze zomer, en boodschappen doen zometeen en televisie kijken straks. Dan kan ik me toch helemaal niet gaan bezighouden met dromen die opeens uitkomen!
Ik kijk wel link uit voordat ik weer eens iets bedenk. Voor je het weet is het opeens echt waar. En of ik daar op zit te wachten....

Terug

2010-04-01T11:16:00.003+02:00

Nee, dit is geen grap. Ik ben het echt. In de maand maart ben ik blijven hangen in de jaren zeventig met dat blitse jasje en toen daar ook nog eens de zomertijd overheen kwam, heb ik met dat uur vooruit gewoon de hele maand overgeslagen. Daar in de jaren zeventig zijn mooie dingen gemaakt. Ikzelf bijvoorbeeld, haha!

Vriend E. bleek een dingetje te hebben waarmee hij langspeelplaten (Ja, echte LP's. Talk about old skool!) over kan zetten in digitale bestanden. Dat liet ik mij geen twee keer zeggen en bracht hem onmiddellijk mijn plaat van Alfred J. Kwak uit 1978. Die plaat heb ik grijsgedraaid. Steeds opnieuw. En nu herinner ik mij weer wat een werk dat was, LP's draaien. Dat was nog niet zo makkelijk! Voorzichtig haalde je de schijf uit de hoes en legde hem op de draaitafel. Knopje aan, draaien. Dan eerst met een borsteltje het stof eraf vegen. Wederom voorzichtig, niet te hard duwen. Dan met je tong half uit je mond de naald precies op dat ene randje leggen. Niet ernaast! Niet laten vallen! Voorzichtig leggen. Dan kon je even gaan zitten luisteren. Dansen kon niet, want dan sloeg hij over.
Totdat de eerste kant afgelopen was. Opstaan. Naar de platenspeler lopen. Klep open. Naald omhoog (voorzichtig!! Niet heen en weer laten krassen.) Plaat eraf halen, omdraaien, er weer opleggen en de hele riedel van daarnet opnieuw. Tijdens het luisteren naar de tweede kant kon je bijkomen van de stress.

Nu was de lol bij Alfred dat aan het einde van de eerste kant Herman van Veen vertelde: "..en Alfred klopte driemaal zachtjes op de deur." Einde kant 1. Opstaan, lopen, omdraaien, aanzetten, teruglopen, gaan zitten. En dan hoorde je: "BOEM BOEM BOEM!!!". Ik lachen. Elke keer maar weer. En dat kan niet met een cd.

Mijn moeder kwam vervolgens aanzetten met Hair, en dat is nog verder terug, dus als u mij weer kwijt bent weet u waar ik ben......in the dawning of the age of Aquarius.

Zoldershoppen

2010-02-25T15:23:00.002+01:00

Zo vind je nog eens wat!

Op zolder.

Een oud trainingsjekkie van mijn vader.

Van vroeger.

Trainingsjekkie. Zo heette dat toen nog.

Nu heet dat echte originele retro vintage.

(of ik de broek er ook bij wilde..)

Nee bedankt, dat is té retro.

Maar wat istie vet! Wat istie kek!

Maz ziet het verband zelf ook niet zo

2010-02-23T09:44:00.007+01:00

Ik dacht aan vriendin C. die vandaag jarig is. Prompt kreeg ik het volgende liedje in mijn hoofd. Waarom weet ik niet. Misschien dacht ik aan een verjaardagsliedje van de Muppets, maar zat deze in de weg. Ik zal hem zelf in ieder geval de hele dag horen.

Van harte, C. En voorzichtig met die deck chair...

Maz zwaait de winter uit

2010-02-20T13:35:00.000+01:00

Dag sneeuw!

Dag ijs!

Dag gladde stoepen!

Dag vrieskou!

Dag loopneus!

Dag statisch mutshaar!

Dag strooizoutkringen op mijn laarzen!

Dag vastgevroren fietsketting!

Tot volgend jaar!

Ding Dang Dong

2010-02-19T14:27:00.004+01:00

Hij schoot zomaar ineens van links dwars over het kruispunt. Fietste alsof zijn leven er van af hing. Met zijn korte beentjes op zijn kleine fietsje. Zo hard dat zijn lijfje heen en weer schudde bij elke trap. Ik keek naar waar hij vandaan kwam. Niks. Ik keek nog eens. Weer niks. Ik maakte me ongerust. Zo'n klein jongetje. Hoogstens zeven jaar oud en dan nog klein voor zijn leeftijd, op een heel klein kinderfietsje. Met een rugzakje op zijn rug. Helemaal in zijn eentje. Waar was zijn moeder? Zijn vader? Hij heeft vast geen broers of zussen, dacht ik meteen. Het was namelijk een Aziatisch jongetje. Chinees, dacht ik, en die mogen er maar één.

Inmiddels fietste hij al honderden meters lang voor mij. Hij hield ons volwassenen heel goed bij, heen en weer schuddend, verwoed trappend. Waar kwam hij vandaan? Van school? Waar ging hij heen? Naar huis? Ik besloot ongemerkt een beetje op hem te passen. Ik was er toch en we gingen nog steeds dezelfde kant op. Zo'n klein jochie alleen door het centrum van zo'n drukke stad. Ik zou wel op hem letten, zorgen dat er niks gebeurde. Ik begon heel zachtjes te zingen.

Kleine Chineesje ching chang chong

Waar ga je naartoe met je ding dang dong?

Ik ga spelen

Hele mooie wijsjes

Op mijn xylofoontje

Ding dang dong

Opeens ging hij rechtdoor en ik rechtsaf. Pas goed op, kleine Chineesje, dacht ik nog. Goed uitkijken. Met je xylofoontje. De rest van mijn weg naar huis gonste het nog na.

Ding dang dong

Maz iz weer schoon

2010-01-31T18:12:00.010+01:00

VOOR:

NA:

Het helpt

2010-01-26T19:03:00.003+01:00

Een beetje. Retail therapy. Retail therapy helpt een beetje. Niet: een beetje retail therapy helpt.

Helaas is er in huize Maz nog geen nieuwe douche geboren. We are in between showers at the moment. En als je dan geen douche meer hebt, dan koop je maar een nieuwe tas. Uit pure wanhoop. En gelukkig neemt een collega van me afscheid deze week. Kon ik kadootjes kopen voor hem. Ok dan, en drie dvd-boxen van Waking the Dead voor onszelf. Je moet toch wat. Zonder douche.

Wat een dag!

2010-01-20T10:45:00.003+01:00

Vandaag is Damazter jarig! Mijn blog bestaat één jaar. Hoera! Nooit gedacht dat ik het zo lang zou volhouden. Sinds 20 januari vorig jaar heb ik 102 posts en 50 recepten gepubliceerd. Toe maar. Poeh hee. En vele malen meer reacties van u allemaal. Hartverwarmend. Motiverend. Amuserend. Waarvoor oneindig veel dank! Ik hoop dat u het hier naar uw zin hebt gehad het afgelopen jaar. Ik wel namelijk. En we gaan nog wel even door.

Vandaag is ook mijn rijbewijs jarig. Die wordt vier jaar. Hoera! Nog maar één jaartje rijden zonder (al te veel) brokken en ik ben geen beginner meer. Dat is toch wel raar, dat je als je op je 32e nog es een keer je rijbewijs haalt, toch gewoon een beginnersrijbewijs krijgt. Met de dreiging van strafpunten. Net als al die onverantwoordelijke jongens van tussen de 18 en de 24. Tsssss, as if! Mijn score in de afgelopen vier jaren is zero points, wat voor de verandering eens goed nieuws is!

En dan is vandaag helaas mijn douche overleden. Als het goed is staan er, as we speak, twee tot drie stoere mannen de tegels uit mijn douche te slaan, de kraan en de douchekop, -slang en -stang eraf te slopen. Het moest wel. Het werd tijd. Gelukkig gaan diezelfde mannen er nieuwe tegels, kraan, kop, slang en stang in monteren zodat het er er weer piekfijn uitziet zonder dat de tegels bewegen als je ze schoonmaakt. Met waterbesparende douchekop. Moderne grote tegels zodat de douche groter lijkt. Was het maar vast maandag, dan is het af. Ik duim stiekem dat het superhelden zijn en dat het opeens vrijdag al klaar is. Duimt u mee?

Een ander geluid

2010-01-09T10:50:00.003+01:00

Ik raakte weer eens danig geïnspireerd door Impa en haar post van het prachtige gedicht 'B'. Ik moest meteen denken aan het volgende nummer van Ani Difranco. Is het een liedje? Is het een gedicht? In ieder geval is het zeer zeldzaam dat je zo'n kritisch geluid uit de VS hoort, ookal is het onderwerp misschien niet helemaal actueel. Of juist wel? Als u even de tijd wilt nemen, ga zitten en luister.

One of the guyz II

2010-01-02T17:39:00.007+01:00

Wilt u de korte of de lange versie? Eerst de korte, dan houd ik u niet langer in spanning en hoeft u daarna niet verder te lezen:

Er was wel een hol aan. Ik kon niet heel goed biljarten. Ik heb heerlijk geklaverjast. Er had maar één oude man een snor. Er waren ook jonge mannen. Ik heb de haas niet gewonnen. Wegens een jachtverbod was er geen haas.

Nu de lange versie met beeldmateriaal:

De wandeling er naartoe was zeer de moeite waard! Onderweg bij de bevriende boerderij heerlijke ham gegeten en koffie en bier gedronken (ja, dat begon al vroeg).

Klaverjassen. Even inkomen. Alles verloren. (maar wat wil je ook als de tegenpartij in één potje 70 + 50 + 20 + 20 roem haalt!)

En dan het hondehokken. De bedoeling is met de witte bal de rode te raken. Een impressie:

Het fijne van biljarten met 17 mannen is dat als je aan de beurt bent, er minstens 10 adviezen je kant opkomen, de meeste tegenstrijdig. Het was net als achteruit inparkeren, zeiden ze. Heel makkelijk. Hm. Lastig hoor, zo'n mannenspel... Ik werd één-na laatste. Maar niet laatste. Mijn prijs was een messensetje met van die schattige ronde houten handvatjes. Mijn uitzet was nu compleet concludeerde een oom.
Om half twaalf werden we netjes opgehaald. Wat een dag. Volgend jaar mag ik weer komen.

Dat wordt nog wat morgen....

2009-12-28T15:01:00.003+01:00

De ene neef: "Tot op de biljartdag, hè?"
De OLM: "Oja, Maz komt ook."
De ene neef: "Nee, dat kan niet."
De OLM: "Ik kan er niks aan doen, mijn vader heeft haar gevraagd."
De ene neef: "Maar dat kan niet."
De OLM: "Ach jawel, dat kan best."
De ene neef: "Dat is dan het begin van het einde, hè. Dat begrijp je wel."
Maz: "Kan het echt niet?"
De andere neef: "Nee het kan echt niet. Maar hoe harder wij dat roepen, hoe harder jij natuurlijk moet komen."

Verslaving

2009-12-28T13:56:00.003+01:00

U denkt zeker dat ik op wintersport ben. Of dat ik met de Kerstdagen in een ver oord op een strand lig te luieren. Dat ik op een plek ben zonder internetverbinding of telefoon om desnoods een logje door te bellen aan iemand anders. Nee. Niets van dat alles. Ik ben gewoon thuis. Met twee weken Kerstvakantie. En ik zit wel degelijk elke dag achter de computer.
Wat doe je dan?! Vraagt u zich verontwaardigd af. En terecht.
Ik schaam me een beetje voor wat ik doe.
Maar ik kan er niks aan doen.
Ik ben verslaafd.
Ok, ik zal het zeggen.
Ik speel computerspelletjes.
Van die hele suffe.
Dat je drie dezelfde figuurtjes op een rij moet krijgen en dat je dan dingetjes moet verzamelen en dat je daarna in een volgend level allerlei spulletjes in een heel vol plaatje moet zoeken. Zo suf. Met een heel romantisch verhaal er achter over opdrachten en elfen of Romeinse steden. Heel suf. Maar vreselijk verslavend. Nog één level, zeg ik steeds. En dan vier levels later ben ik nog steeds bezig. Het is zelfs zo erg dat ik laatst een melodietje van het computerspel in mijn hoofd had. En 's nachts draaien de figuurtjes en blokjes voor mijn ogen. De Ontzettend Lieve Man kan er ook niks aan doen, want die is inmiddels zelf ook besmet door het spel waarbij je met een hamer kabouters op hun hoofd moet rammen. We hebben nog net geen ruzie over wie er wanneer hoe lang achter de computer mag.
En u dacht nog wel dat wij intelligente mensen waren, de OLM en ik. Mis! Na de vakantie komen wij doodmoe en gestressed, met holle ogen en bleke wangen weer op ons werk. Maar wel level 20 gehaald. Dat dan weer wel.
Ik weet opeens een goed voornemen voor 2010.
En voor u allemaal het allerbeste.

Seizoenspret!

2009-12-20T14:40:00.003+01:00

One of the guyz

2009-12-07T14:06:00.009+01:00

Er is Maz dit weekeinde een grote eer ten deel gevallen. Zij werd namelijk door haar schoonvader uitgenodigd voor de jaarlijkse traditionele Biljartdag.

"Ja. Dus?", zult u misschien denken. "Wat is daar nu aan, biljarten?". Dat zal ik u vertellen.

Aan biljarten op zichzelf is niet zo veel (sorry Veer), maar de legendarische Biljartdag van De Mannen uit de familie van de Ontzettend Lieve Man moet wel iets prachtigs zijn. Ik heb er nog nooit één meegemaakt, want zo lang ken ik de OLM nog niet, maar ik heb er al veel verhalen over gehoord.

De Mannen van de familie bestaan uit zes broers (waar de vader van de OLM er één van is) en hun (schoon)zonen. Er zijn wel (schoon)dochters, maar die doen nooit mee. Ook de echtgenotes doen nooit mee. Of dat niet mag of dat ze het niet willen (of allebei) weet ik niet precies, maar inmiddels is het Niet De Bedoeling.

De Biljartdag begint met een gezonde wandeling van een kilometer of vijf vanuit het dorp waar (bijna) de hele familie woont. Onderweg wordt er bij een bevriende boerderij koffie gedronken en ~~roggebrood met~~ ham gegeten. En, voor wie wil, een Beerenburger. Maar dat is eigenlijk niet zo'n goed idee, zo vroeg al, heb ik mij laten vertellen. Soms lopen er vrouwen mee tot hier, maar die gaan nu weer naar huis. Daarna lopen De Mannen door naar het volgende dorp, waar gebiljart gaat worden in een kroeg. Gebiljart en geklaverjast. Bier gedronken. Kunstgebitten verloren. Geklaverjast en gebiljart. Er wordt iets met spek en bruine bonen gegeten. Na het eten komen dan eindelijk de vrouwen de mannen halen en misschien één kaartje meeleggen.

Aan het einde van de avond gaat men hondehokken, een biljartspel waar je een haas mee kunt winnen. Een echte haas!

Dat is toch geweldig? Dat is toch heerlijk ouderwets romantisch? Daar wil je toch bij zijn? Na het zoveelste prachtige verhaal riep ik: "Mag ik ook een keer mee?!". Waarop de OLM peinzend keek, twijfelde en uiteindelijk zei:"Tja, van mij mag het, maar er zijn nooit vrouwen bij. Dat is Niet De Bedoeling. Dus dat gaat helaas niet." Dat vond ik als rechtgeaarde feministe natuurlijk be-la-che-lijk en onemancipatoir en ook gewoon stom. Maar ja, wat doe je daar aan? Ik legde me er bij neer.

Totdat gisteren de vader van de OLM (één van De Mannen himself) spontaan aan mij vroeg:"Kom jij ook naar de Biljartdag?". Waarop ik stomverbaasd antwoordde: "Mag dat dan?" "Natuurlijk, ik zou niet weten waarom niet", zei hij. "Ja, als er iemand De Mannen aankan, dan is zij het", zei de zus van de OLM. Ik vroeg nog of de OLM dit niet stiekem had ingefluisterd, maar nee hoor, zei mijn schoonvader, het leek hem gewoon heel leuk als ik ook kwam. Ik begon langzaam te glimmen van trots. Blijkbaar had ik tijdens de familiedag inderdaad een goede indruk gemaakt tijdens het boerengolfen. Ik keek de OLM aan en begon te juichen. Ik mag mee naar de Biljartdag!!!!

En als er nu uiteindelijk geen hol aan is. Als ik niet blijk te kunnen biljarten. Als er nog steeds niemand met mij wil klaverjassen. Als het nu alleen maar een groep oude mannen met snorren is die de hele dag zeuren over hun vrouwen. Als ik die haas niet win. Dan ga ik volgend jaar gewoon niet weer. Maar ik moet en ik zal er een keer bij zijn.

Lunch met de filosofen deel III

2009-11-27T12:06:00.002+01:00

Dat ik het bewonderenswaardig vind dat het de logici bijna is gelukt om mij abstracte wiskunde zo uit te leggen dat ik het snap. Bijna. Over i en min-i. Dat is de uitkomst van iets met x kwadraat, maar dat heb ik niet onthouden. Van jongs af aan ontstaat er een soort oorverdovend gezoem in mijn hoofd zodra ik de klanken x en kwadraat in één zin hoor. Een soort natuurlijk mechanisme om mij te beschermen tegen onbegrijpelijke dingen.

Ik herinner mij nog als de dag van gisteren dat ik, bijna klaar voor de brugklas, het wiskundehuiswerk van mijn oudere zus inkeek. Wat ik daar zag heeft mij zo geschokt dat ik er nooit helemaal bovenop ben gekomen. Op de middelbare school moet je rekenen met letters! Ja maar. Dat kan toch helemaal niet?! Zijn ze nu helemaal gek geworden? Op de lagere school had ik nou juist geleerd dat Taal met letters is en Rekenen met cijfers. Nu werd in één keer deze fundamentele basis onder mij weggeslagen. Op dat moment wist ik dat het tussen mij en de wiskunde nooit meer goed zou komen.

Maar op i en min-i zat blijkbaar nog geen alarm en zo heb ik dus weer heerlijk kunnen luisteren over de handjes van ons brein die geen verschil kunnen voelen tussen i en min-i. En dat is een probleem. Dat u het even weet. Ik heb zelfs intelligente vragen gesteld over 1 en -1. Want daar voelen de handjes wel verschil tussen.
Ik heb uiteindelijk geconcludeerd dat als je over iets kunt praten zonder te definiëren waar je het over hebt, en als je vervolgens ontkent dat je het daar over hebt gehad, dat je dan een echte filosoof bent.

Dit stukje is dus nooit geschreven. Begrepen?

Wind in beeld

2009-11-25T17:00:00.002+01:00

Maz waz op het strand

2009-11-24T11:01:00.002+01:00

Youth in motion

2009-11-19T10:13:00.004+01:00

De grote hoge schommelbank bij de bushalte hiervoor. Er zit een mevrouw op. Ze is oud. Eén kleine oude vrouw op die grote brede bank. Haar benen bungelen in de lucht. Ze lijkt net een kind op een grotemensenstoel.
Haar vriendin komt naast haar zitten. Zij is ook oud. Hun witte haren glimmen in de herfstzon. De bank is een beetje gaan schommelen. Daar zitten ze te kletsen op de bank. Twee oude vrouwtjes met hun benen bungelend in de lucht. Als vanzelf gaat de bank harder schommelen. Hun wangen worden rood. Heen en weer gaan ze met hun benen, die niet meer bungelen maar zwaaien. Ze schateren het uit van plezier. Hoger, hoger willen ze! Tot aan de zon! De bus komt aan en gaat weer weg. De bank komt langzaam weer tot een zachtjes wiegen. De dames kijken elkaar aan met verhitte gezichten en een twinkeling in hun ogen. Er komt straks nog wel een bus.

Maz maakt ook nooit meer iets mee

2009-11-17T16:28:00.003+01:00

Of gewoon in november niet zo. Misschien is november een hele saaie maand. Dat er niks leuks te doen is. Of dat de winterdepressie in slaat en ik alles, hoe leuk ook, als niks ervaar. Zo van mwah. Moet ik daar nu een logje over schrijven? Neu.

Of nee! Dat er juist zo veel leuke en spannende dingen zijn dat ik geen tijd heb om te schrijven. Dat ik niet kan kiezen tussen al die geweldige dingen. De verjaardag van de OLM. Dat het hele huis vol met zijn vrienden zat. Das raar. Een vreemd feestje in je eigen huis. Winkelen in Arnhem met dat enorm leuke rokje dat veel te duur was. En het 40-jarig huwelijksweekend van mijn ouders. Etentje. Borrel. Toneelstukken vertalen. Borrel. Etentje. Managementvaardighedentraining. En ook nog gewoon werken. Weekendje Schier. O nee, dat komt nog.

Maz maakt teveel mee. Ja. Dat is het.

Bent u weer een beetje bij? Volgende maand volgen Sinterklaas, Kerst en Oud & Nieuw. Hebben we dat ook maar vast gehad.

Dat krijg je ervan....

2009-11-06T13:26:00.001+01:00

... als je je werk goed doet!

Maz en wintertijd

2009-10-25T13:07:00.002+01:00

Vrijdag
- Liefje, van zaterdag op zondag moeten we de klok verzetten.
- Oja. Goed dat je het zegt. Vooruit of achteruit?
- Dat weet ik niet precies.

Zondag
- Liefje! De klok!
- Is het dan nu één uur of drie uur?
- Eén uur geloof ik.
- Relaxed. Goed dat je het zegt.

Help! Een desk!

2009-10-20T09:18:00.000+02:00

De vraag of Maz een poez wil en wat haar vader daarmee te maken heeft

2009-10-16T10:46:00.005+02:00

Ik word wakker. Er ligt een witte poes in mijn bed. Mmmmmm, lekker warm. Eigenlijk mag het niet van de OLM, maar ik doe net alsof ik nog slaap. S., een vriendin van vroeger, komt de slaapkamer binnen. Er komt nog een poes met haar mee. "Sorry", zegt ze. "Ze waren zo zielig. Ik vond ze toen ik uit de bus stapte. Ik moest ze gewoon meenemen".
Ik loop de keuken in. Op de koelkast zitten zes kittens bijelkaar. Zes zwarte katjes. Zo lief. Er staat een meisje bij het aanrecht.
Ik realiseer mij nu dat ik geen kattebak heb en ren naar de woonkamer. Gelukkig hebben de poesjes netjes in een hoekje van de kamer hun behoefte gedaan. Er liggen allemaal drolletjes. Als ik mij omdraai zie ik mijn vader op de bank. Helemaal vergeten dat hij hier ook logeerde. "Sorry pap! Waar heb jij geslapen dan?" "Op de bank", bromt hij. Ik voel me vreselijk lullig. Weer een andere kat draait om mijn benen en ik zie dat er nu overal poezen en katten rondlopen. "S., dit kan echt niet", zeg ik tegen mijn vriendin van vroeger, "Dit zijn er echt teveel. We moeten ze wegbrengen". S. kijkt me verdrietig aan. Er loopt een meisje langs mij heen. "Wie ben jij?", vraag ik haar. Geen antwoord. Het andere meisje loopt naar mij toe. "Wie ben jij dan?", vraag ik. Geen antwoord. Wacht eens even. "Wie zijn dat?!", vraag ik aan S. Ze kijkt me aan met tranen in haar ogen. "Ze waren zo zielig toen ik uit de bus stapte. Ik moest ze wel meenemen".
"Eruit!!", roep ik. "Eruit!" Onder protest gaat iedereen mijn huis uit. De bovenbuurman maakt een raar geluid en ik wordt nu echt wakker. Hè, hè. Wat een rust.

Voor al die mensen voor mij

2009-10-13T09:19:00.001+02:00

Luister goed want ik zeg het nog één keer:

FIETS NOU EENS DOOR!!

Herfst al Funghi

2009-10-09T13:53:00.004+02:00

Tranen met tuiten

2009-10-05T13:08:00.009+02:00

Afgelopen zaterdag. Stadsschouwburg Amsterdam:

Vooral het einde:

(Note to self: geen mascara opdoen naar de opera)

Stop in the name of Love

2009-10-03T10:36:00.001+02:00

Impappelflappen!

2009-10-02T09:53:00.001+02:00

Men neme:
Appels uit de tuin van Impa
Rozijnen
Walnoten
Suiker
Kaneel
Bladerdeeg

Maz heeft niet veel nodig

2009-10-01T11:45:00.003+02:00

Vergadering. Werkoverleg. Te druk. Geen tijd. De actiepunten van de vorige keer niet eens gedaan. Zucht. Trap op. Zware benen. Natgeregend. Diepe zucht. Deur open. Naar binnen.

"Wat zie je er prachtig uit! Zo met die kleuren bij elkaar, echt heel mooi."

Ik kijk op vanuit de wolk in mijn hoofd. Stamel "Oh. dank je wel." Mijn ogen gaan verder open, mijn hoofd omhoog en de zon breekt door van binnen. Ik ga zitten. Diepe zucht. He he. Lekker.

Eh, wat?

2009-09-24T11:20:00.003+02:00

"De volgende halte is Centraal *hobbel#@!$-bonk-%$#@!rammel*.

Als u met een OV chipkaart reist, vergeet dan niet *hobbel%$#@!-bonk-&^%!rammel*"

Maz wordt voorvolgd

2009-09-18T15:20:00.003+02:00

Curieus. In de stad. Welke winkel ik ook in loop en daarna weer uitloop, en hoe lang of kort ik ook in elke winkel blijf, steeds loopt dezelfde mevrouw met wit-met-grijze bloemetjesjurk ergens vóór mij. Wat is het omgekeerde van achtervolgen?

Uitzicht

2009-09-17T10:48:00.010+02:00

Onder mijn kantoor door loopt een onderdoorgang. De hele dag lopen en fietsen daar mensen van zeer uiteenlopend pluimage. Alle types die er bestaan komen onder mij door.

- De no-nonsense/veel te lage spijkerbroek/wat boeit mij dat nou/dude

- Een heuse donkergrijze pij/met rozenkrans riem/baardje/nog net geen tonsuur/monnik

- De help/ik weet niet waar ik heen moet/eerstejaars

- De lange nepleren jas/spike-ketting/ruimtepaklaarzen/Gothic

- Een shit/ik dacht dat het vandaag koud zou worden/veel te dikke trui aan/sufferd

- De verbitterde/ik geef al veel te lang college/waarom ben ik nog geen hoogleraar/docent

- De ik doe net alsof ik al jaren rook maar hoe hou je eigenlijk een sigaret vast/loser

- De sjongejonge/als hij tien jaar ouder was dan wist ik het wel/lekker ding!

- Een duizend in een dozijn/legging/flatjes/tuniek met brede riem/tutje

- De kan mij het schelen/ ik trek zo maar wat aan/ik doe niet aan mode/griezel

- Een zit mijn haar wel goed/keek hij nou naar me/iets meer met m'n heupen wiegen/flirtster

- De hippe/ik heb een retecoole matching hoofddoek bij mijn outfit/moslima

- De ik ben vreselijk vaag maar dat mag want ik ben filosofiestudent/figuur

- De ik heb echt niet door dat je geen beige op beige moet dragen als je zo bleek bent als ik/geval

- The O my God I have never seen so many bicycles!/exchange student

En dan natuurlijk drommen, zwermen - wat zeg ik - letterlijk busladingen doorsnee studentikoze spijkerbroek/shirtje/truitje/ gympjes/hippe schoudertas of rugzak/studenten. Never a dull moment.

Wat Maz nu weer opving bij de lunch

2009-09-15T11:05:00.008+02:00

"Stilstand is alleen achteruitgang als de rest vooruit gaat."

All the leaves are brown

2009-09-14T12:05:00.003+02:00

Ok, nog niet alle bladeren zijn bruin, maar vanmorgen had ik alvast mijn eerste herfstbeleving van het jaar. Jaa! Jaa! Jaa! Op de fiets waaide het als een dolle en bruine bladeren vlogen door de lucht. Heerlijk. Ik kan niet wachten tot het echt weer lekker herfst is. Dat mag ik helemaal niet hardop zeggen, want iedereen wil zo lang mogelijk vasthouden aan de zomer. En dat vind ik dus een zwaar overschat seizoen. Goed, ik hou ook wel van een zonnetje, maar zomer? Hm. Warm, soms zelfs heet. Getver. De zon die in je ogen prikt. Zweten. Je verbrandt. Je droogt uit. Voor die paar maanden dat het duurt in Nederland hou ik het wel uit, maar dan heb ik er zo tegen september echt genoeg van. Veel liever loop ik met frisse wangen door een herfstbos, lekker bladeren schoppen en in plassen springen. Paddestoelen eten. Stamppot mag weer. Waai, wind, waai! Hoe guurder, hoe beter. En dan thuiskomen en lekker met dikke sokken op de bank een kopje thee of warme chocolademelk drinken. 's Ochtends je bed niet uit willen omdat het koud en donker is. Lekker man. Kom maar op!

De onaanraakbare

2009-09-02T10:03:00.004+02:00

Hij fietste voor mij, de viezige man. Het was duidelijk dat hij ofwel dakloos was, of dat hij de hele nacht vies werk had verricht. En aangezien er geen werkende mijnen in de buurt van Utrecht zijn koos ik voor de eerste mogelijkheid. Alles aan hem was vies. Zijn broek, zijn shirt, zijn handen, zijn gezicht. Er zat een donkere laag vuil overheen. In zijn achterzak een pakje shag. Ik wilde niet te dicht achter hem fietsen want misschien stonk hij ook wel. Gelukkig reed hij door rood waar ik bleef wachten.

De viezige man fietste met twee fietsen. Meteen dacht ik, wat doet hij met twee fietsen? Vast gestolen. En meteen dacht ik, daar weet ik niks van. Misschien zijn die fietsen gewoon allebei van hem.

Een stukje verderop reed ik weer vlak achter hem. De viezige man slingerde een beetje. Een jongen wilde inhalen. Het stuur van de jongen haakte in het stuur van de viezige man en drie fietsen en twee mensen gingen tegen de vlakte. Ik remde snel. De jongen kon onmiddellijk opkrabbelen maar de viezige man lag onder zijn twee fietsen. Meteen dacht ik, heb alsjeblieft niks! Alsjeblieft niet bewusteloos zijn of een hoofdwond hebben of je arm gebroken hebben! En het was niet zozeer omdat ik bezorgd was om de viezige man. Ook wel een beetje, maar voornamelijk omdat ik EHBO-er ben. En als EHBO-er heb je de morele plicht om iemand te helpen die gewond is. Iedereen heeft dat, maar een EHBO-er zeker. Wie het ook moge zijn. Ik stond daar stokstijf te smeken dat ik alsjeblieft geen mond-op-mond beademing zou hoeven te geven. Hem niet in de stabiele zijligging zou hoeven te leggen. Hem eigenlijk überhaupt niet aan zou hoeven raken. De jongen en een andere jongen hielpen hem voorzichtig overeind. Hij vertrok zijn gezicht maar hij ademde, was bij bewustzijn en kon staan! Toen vond ik dat er wel genoeg mensen zich met hem bemoeiden en ben doorgefietst. De rest van de weg spookte het door mijn hoofd. Wat als?

Waar is Elvis?

2009-08-26T09:55:00.003+02:00

Bij mij in de straat. Echt. Althans, vanmorgen om half één. Bij de schuinbenedenbuurman. Echt waar. Het moet wel live geweest zijn, zo hard als het was. Gaaf man. Elvis lives! Eerst wist ik het niet zeker, want ik herkende de liedjes niet. Ik dacht nog, is het misschien Lee Towers, of René Froger? Maar toen hoorde ik tussen de liedjes het onmiskenbare "Thank you. Thank you." van the King. Lee of René zou gewoon "dankjewel" hebben gezegd. De hele straat was uitgelopen en stond buiten te luisteren.

Toen werd de pret bruut verstoord door een luid bonzen op de deur van de schuinbenedenbuurman. "Politie! Open doen of we halen de deur eruit!". Om één uur 's nachts. A-so-ciaal. Midden in het live concert van Elvis! En maar bonzen. Plotseling stopte de muziek. De politie scheen met zaklantaarns naar binnen. Niks. Geen spoor van Elvis of de schuinbenedenbuurman. Er blafte alleen een hond. Na een tijdje ben ik teleurgesteld gaan slapen. Vanmorgen keek ik over de balkonrand schuin naar beneden. De achterdeur stond open...

Maz heeft het liggen nu ook begrepen

2009-08-23T19:03:00.008+02:00

Geïnspireerd door Impa heb ik het liggen ook eens aan een grondig onderzoek onderworpen. Zondagmiddag. Julianapark. Op een plaid. Klaar met lezen. Buik vol met dropvissen, colasleutels, chips en tijgernootjes. Ik vlij mij neer en laat de zwaartekracht haar werk doen. Met elke seconde meer ontspanning vindt mijn lijf zijn weg over de plaid, het gras en de grond eronder. Alles gaat lekker liggen tot ik niks meer wil bewegen behalve mijn oogleden. Als ik ze opendoe zie ik alleen maar groen. Groen gras, groene boomstammen met groene klimop, groene bladeren die in zonnige stukjes met goud bekleed zijn. Bij de boom ernaast schittert het in koper.

Ik sluit mijn ogen weer en zak langzaam weg. Aan de rand van mijn bewustzijn hoor ik het ruisen van de wind in de bomen. Een gesprek in het Turks naast ons. Omdat ik het niet kan verstaan drijf ik weg op het gekabbel van het gebabbel. Een kind lacht. Een spinnetje kriebelt over mijn voet. Ik voel een druppel kwijl langs mijn wang glijden. Ik beweeg lekker niet. Een haan kraait. Het kind doet de haan na. Gekras van een potlood. Ik doe één oog open. De Ontzettend Lieve Man kijkt op van zijn schetsblok en zegt: "Blijf nog maar even zo liggen."

Beesjes en besjes

2009-08-19T08:35:00.007+02:00

Tijdens onze vakantie in de Ardennen heeft de Ontzettend Lieve Man (ja ja, met hoofdletters nu. Hij wordt steeds liever) zich ontpopt tot een ware survival-wilderness expert. Je kent ze wel van Discovery: Ray Mears, Bear Grylls en die andere, die Canadees die ook in z'n eentje enge tochten maakt.

Het is zo leuk wandelen met hem. Het is niet eens dat ik zelf niet uit mijn doppen kijk, of dat ik alleen let op waar mijn voeten moeten gaan. Ik geniet van de omgeving, de koeien in de wei, het bos om mij heen, mooie luchten en vergezichten. Maar de Ontzettend Lieve Man ziet de details in de natuur. Aan elke boom of struik hangt wel iets dat je kunt eten (of niet en dat weet hij dan ook weer), in elke lucht hangt wel een roofvogel en op elk pad kruipt wel een slak of een tor.
Ik heb nog nooit zo veel bramen, frambozen, bosbessen, pruimen en appels uit het wild gegeten. Verschillende soorten granen; haver gerst, rogge, tarwe. Verse wilde tijm geroken. Lekker! Steeds plukte hij weer iets uit de berm, wreef het tussen zijn vingers, rook eraan en stopte het in zijn mond. Geen enkele sleedoornbes was rijp (bastards!) en de hazelnoten ook niet. Maar dat mocht de pret niet drukken.

We hebben zelfs als echte indianen dierensporen gevolgd. Spannend! Zouden het herten zijn geweest, of everzwijnen? Nee, everzwijnen hebben er nog zo'n puntje achteraan (dat weet hij dan ook weer). Het is wel een vers spoor! En kijk daar heeft een zwijn zijn slagtanden gescherpt aan die boom. Of een hert zijn gewei. En is dit een das of toch gewoon een hond? Daar kwamen we niet uit.

Volgens mij is dit evolutionair bepaald. Is het niet zo dat vroeger in de prehistorie de vrouwen het overzicht moesten houden over het thuisfront (de grot en de omgeving, de kinderen) en de mannen op jacht gingen en verzamelden? Daarom zien mannen details en kijken zij gefocused op één punt en hebben vrouwen een bredere blik. Dat werkt dus in de Ardennen nog steeds zo.

Maz weet het niet meer

2009-08-18T10:42:00.002+02:00

Verdikkeme. Gisteravond in bed had ik er één. Een heel leuk stukje. Echt een heel leuk stukje. Dat weet ik nog heel goed. Het had een mooie opbouw, met een inleidend begin en dan een perfecte zin die de clou precies pakt. Een hele grappige, want ik moet er nu nog om lachen. Ik had zelfs al een titel. Het zou "Hahahahaha" gaan heten. Ik weet nog dat ik me afvroeg of dat wel een geschikte titel zou zijn.

Er is één probleem. Ik heb geen idee meer waar het stukje over ging. Echt niet. Keine blasse Ahnung. Over de vakantie misschien, of over bruiloften. Of gewoon over iets heel algemeens waar ik op dat moment aan moest denken. Maar ik weet het niet meer. Wat ik ook doe om er achter te komen. En ik weet wat u gaat zeggen. Leg dan ook een blocnote en een pen naast je bed. Dan kun je het meteen opschrijven. Maar daar heb ik nooit zin in. Dat komt omdat ik 's avonds in bed altijd de briljantste ideeën heb op het moment vlák voordat ik in slaap val. Dan wil ik het licht niet meer aandoen, overeind komen, een pen pakken en gaan schrijven.

Wacht eens. Misschien heb ik wel gedroomd dat ik een leuk stukje wist, met een mooie opbouw en zo'n zin en die titel. Maar dat dat het was. Geen inhoud. Geen onderwerp. Verdikkeme.

Days with my father

2009-07-23T11:00:00.005+02:00

Zo mooi, de foto's van Philip Toledano

Met dank aan Tante Annie

Schijn, schijn, schijn!

2009-07-21T10:38:00.005+02:00

Ik ben een reus.

Hoog toren ik boven de wereld uit.

Wijdbeens sta ik met mijn enorme voeten stevig op de grond gedrukt.

De mensen om mij heen komen net tot mijn enkels en kijken verwonderd omhoog.

In mijn buik zo vlak onder mijn borstbeen zit een groot gat van waaruit gigantische gouden stralen de wereld in schijnen. Naar links, naar rechts, en recht vooruit.

Mijn armen reiken naar voren, mijn hoofd lichtjes naar achteren gebogen.

Mijn ogen gesloten.

Een brede glimlach vormt zich om mijn lippen.

Ik ben de zon.

Mooi woord

2009-07-21T10:10:00.002+02:00

Alleen de Belgen zeggen het nog:

's anderendaags

Vormt u zich een beeld?

2009-07-19T17:24:00.006+02:00

Aap uit de mouw

2009-07-18T18:31:00.000+02:00

Onverwachte gast

2009-07-07T11:30:00.003+02:00

De ontzettend lieve man had gekookt. Heerlijke rijst met babi ketjap en Chinese kool met ui en rozijnen. Ook al had ik eigenlijk al genoeg, ik schepte nogmaals op. En daar zat hij opeens. De onverwachte gast. Zomaar. Je hoort wel eens iets over hem in verhalen, je kent de gebruiken om altijd een extra bord te dekken voor het geval dat. Wij hadden geen extra bord. Daarom was hij aangeschoven bij de ontzettend lieve man. Heel rustig zat hij daar. Hij zei niks. Hij deed niks. Wij wisten niet zo goed wat we moesten doen. Daar spreken ze niet over in de verhalen en gebruiken. Had hij honger? Was hij boos dat hij geen eigen bord had? Wilde hij een verhaal horen. Een lied? We durfden niet te hard meer te praten. Heel voorzichtig maakte ik een foto. Na een tijdje aten wij gewoon maar verder. Het zou jammer zijn om het eten koud te laten worden. Opeens was hij weg. Verdwenen. Net zo onverwacht als hij was gekomen.

Misschien komt hij wel weer. Dan krijgt hij een eigen bord en een stuk taart.

Voor m'n kiezen

2009-07-06T16:42:00.003+02:00

Grrrr, ik heb kiespijn. Gelukkig ben ik geen boer want er valt helemaal niks te lachen. Dat doet alleen maar pijn. Mijn linker-onder-verstandskies heeft het idee opgevat om door te willen breken. Of althans, de indruk te wekken dat hij door gaat breken. Want je zult zien dat hij zich over een paar dagen bedenkt. Mij eerst pijnigen en lastig vallen en dan denken:

"Och."

"Laat maar."

Alsof het niets is!

Het tandvlees dat eroverheen zit is gezwollen en rauw en zit steeds tussen de andere kies en mijn wang. De kies zelf is aan het werken. Ik voel em niet bewegen, maar wel steeds dattie bewogen heeft. Alsof ik een enorme klap op mijn bek heb gehad. Nu weet ik niet hoe dat voelt, want dat heb ik nog nooit meegemaakt, maar ik heb zo een idee. Helemaal tot rechts voel ik het. En als ik erop druk doet het pijn.

Ik heb al mijn verstandskiezen nog en geen daarvan is doorgebroken (O, vandaar.... Ja. Vandaar. Ha. Ha.) Mijn tandarts zegt dat het geen probleem is want ik heb een ruime kaak. Een grote bek bedoelt ze gewoon. Weet ik heus wel. Maar daar heb ik nu dus helemaal niks aan.

Kauwen doet zeer, slikken doet zeer, praten doet zeer en lachen doet zeer. Wat moet ik dan nog doen? Met een neutraal gezicht zitten zwijgen en omkomen van de honger en de dorst? Lekker gezellig. Ik kan niet eens hardop klagen. Het is heel erg. Dan maar een logje schrijven. Dat kan zonder gezichtsuitdrukking en zonder geluid. Als ik jullie toch niet had....

Waar waz Maz nu weer?

2009-06-29T18:34:00.005+02:00

Voor de wind

2009-06-24T12:52:00.003+02:00

Mensen, wat heb ik toch een mooi leven. Alles gaat voorspoedig. Ik ben gezond, woon fijn, heb een leuke baan en heb onlangs een ontzettend lieve man in mijn leven gekregen. Kortom, de kosmos is mij goed gezind.

Dat uit zich in kleine dingetjes waar ik nog blijer van word dan ik al was.

Ik heb deze week vrij genomen en ben blijkbaar zo vrij dat ik vandaag al de hele dag denk dat het vrijdag is. Morgen ga ik alleen maar werken omdat we 's middags op een uitje gaan dat ik zelf heb georganiseerd. Niet vervelend. (Morgen toch? Niet vandaag al, toch? Kijk, dat bedoel ik)

Ik fiets naar het afvalscheidingsstation om mijn plastic afval te brengen (van een beter milieu word ik ook blij) en kom onderweg mijn vroegere buurvrouw tegen. "Bakkie?", vraagt ze. Zo zit ik vervolgens heerlijk op een bankje voor haar huis met haar zoontje op schoot koffie te drinken.

Ik check toch even mijn werk e-mail met het enorme gevaar daar heel chagerijnig van te worden. Lees ik in een mail dat het probleem dat er gisteren nog was inmiddels spontaan is opgelost. Hoera! Nu kan ik me nog meer ontspannen.

De moeder van de ontzettend lieve man heeft via via toch kaartjes weten te bemachtigen voor hem en voor mij voor de opera waar ik heel graag heen wilde maar die dinsdag volledig uitverkocht (b)leek.

En dan is het ook nog eens heel mooi weer en zit ik heerlijk een oud Thea Beckman-boek te lezen en dan gaan we komend weekend ook nog eens zeilen.

Kweenie hoor, maar als ik dan vervolgens de doos met knäckerbrøt open op de grond laat vallen kan me dat niks schelen en heb ik het niet eens meteen opgeruimd. Ik ga weer lekker verder lezen.....

All together now

2009-06-17T09:35:00.002+02:00

Hoe bang is een Chinees?

2009-06-14T14:24:00.003+02:00

Vriendin Ez in China kan mijn blog niet lezen. Het is gecensureerd. Nu vraag ik je! Wat valt er bij mij te censureren? Schokkende plaatjes van meikevers en zonsondergangen? Verslagen van hoe ik mijn vuilnis buiten zet of hoe ik mij voel met mijn nieuwe liefde? Ik dacht het niet. Mag mijn vriendin die zo ver weg woont ook gewoon lezen wat ik in mijn weekend heb gedaan? Heus geen drugs of protesten of anti-communistische posters geplakt hoor. Blijkbaar is het feit dat mijn blog de wereld in wordt gezonden vanuit het Vrije Westen riskant genoeg voor de Chinese regering en censureren ze het uit voorzorg. Er zal maar eens iets in staan wat schadelijk is voor de Republiek. Free Tibet ofzo. Of Hup Dalai Lama! Mag Made in Taiwan ook niet? Hè gut, nu staat het er al. Sorry Ez. Pas als je in augustus naar Italië verhuisd bent kun je weer meelezen en mee(be)leven met mij. Of is Berlusconi ook bang voor Maz? Toegegeven, de titel van mijn blog is vrij intimiderend. Nou vooruit. Meneer Wen, meneer Berlusconi, ik ben niet echt da mazter of da web hoor.

To regenpak or not to regenpak

2009-06-11T09:58:00.005+02:00

That is the question. Het immer wederkerende dilemma als je uit het raam kijkt en ziet dat het regent en je ergens heen moet op de fiets.

Terugregen is geen probleem. Dan ben je toch onderweg naar huis en kun je daar fijn droge kleren aantrekken. Dat is zelfs een beetje lekker. Hoe harder hoe beter! Het heeft iets bohémiens, iets vrijs. Dat je zonder bescherming in de stromende regen fietst. Liefst zingend. En op blote voeten. En met bloemen in je haar...... Goed..

Heenregen. Daar gaat het over. Wie wil er druipend aankomen op het werk? De hele dag in zo'n jeukende klamme broek die je op de wc nauwelijks van je benen afgepeld krijgt. Je haar in strengen plat op je hoofd waar alle gel of shaper, laat staan alle shape uitgespoeld is. Soppige schoenen waar bij elke stap een slurpend geluid uitkomt en het eerste uur zelfs een straaltje water. Dat wil toch niemand.

Met de bus is geen optie, want ik vind bovenstaande minder erg dan in een bus vol vochtige dampende vreemde mensen zitten. In juni. No thanks.

Maar een regenpak. Tsja. In de eerste plaats ziet het er natuurlijk niet uit. Maar goed, daar kunnen we ons wel overheen zetten. Daarnaast hebben regenpakken de neiging om van binnen vocht te verzamelen in de vorm van zweet doordat het pak niet alleen water- maar ook luchtdicht is. Er staat wel op dat het ademt, maar dat heb ik nog nooit mogen meemaken. Kom je alsnog klam en dampend aan op je werk.

Bovendien zijn capuchons levensgevaarlijk. Als ik linksaf wil slaan en omkijk, zie ik alleen de binnenkant van mijn capuchon. Daar zie ik toch echt niet of er iets aankomt. Kijkgaatjes maken helpt ook niet, omdat daar dan weer regen doorheen komt. Zucht.

De enige oplossing voor heenregen is blijven. Gewoon niet gaan. Dat snappen ze heus wel.

Zo voelt Maz zich de laatste tijd

2009-06-08T19:54:00.006+02:00

(Interview met componist Louis Andriessen - Volkskrant Magazine 060609)