One of the guyz

Er is Maz dit weekeinde een grote eer ten deel gevallen. Zij werd namelijk door haar schoonvader uitgenodigd voor de jaarlijkse traditionele Biljartdag.

"Ja. Dus?", zult u misschien denken. "Wat is daar nu aan, biljarten?". Dat zal ik u vertellen.

Aan biljarten op zichzelf is niet zo veel (sorry Veer), maar de legendarische Biljartdag van De Mannen uit de familie van de Ontzettend Lieve Man moet wel iets prachtigs zijn. Ik heb er nog nooit één meegemaakt, want zo lang ken ik de OLM nog niet, maar ik heb er al veel verhalen over gehoord.

De Mannen van de familie bestaan uit zes broers (waar de vader van de OLM er één van is) en hun (schoon)zonen. Er zijn wel (schoon)dochters, maar die doen nooit mee. Ook de echtgenotes doen nooit mee. Of dat niet mag of dat ze het niet willen (of allebei) weet ik niet precies, maar inmiddels is het Niet De Bedoeling.

De Biljartdag begint met een gezonde wandeling van een kilometer of vijf vanuit het dorp waar (bijna) de hele familie woont. Onderweg wordt er bij een bevriende boerderij koffie gedronken en roggebrood met ham gegeten. En, voor wie wil, een Beerenburger. Maar dat is eigenlijk niet zo'n goed idee, zo vroeg al, heb ik mij laten vertellen. Soms lopen er vrouwen mee tot hier, maar die gaan nu weer naar huis. Daarna lopen De Mannen door naar het volgende dorp, waar gebiljart gaat worden in een kroeg. Gebiljart en geklaverjast. Bier gedronken. Kunstgebitten verloren. Geklaverjast en gebiljart. Er wordt iets met spek en bruine bonen gegeten. Na het eten komen dan eindelijk de vrouwen de mannen halen en misschien één kaartje meeleggen.

Aan het einde van de avond gaat men hondehokken, een biljartspel waar je een haas mee kunt winnen. Een echte haas!

Dat is toch geweldig? Dat is toch heerlijk ouderwets romantisch? Daar wil je toch bij zijn? Na het zoveelste prachtige verhaal riep ik: "Mag ik ook een keer mee?!". Waarop de OLM peinzend keek, twijfelde en uiteindelijk zei:"Tja, van mij mag het, maar er zijn nooit vrouwen bij. Dat is Niet De Bedoeling. Dus dat gaat helaas niet." Dat vond ik als rechtgeaarde feministe natuurlijk be-la-che-lijk en onemancipatoir en ook gewoon stom. Maar ja, wat doe je daar aan? Ik legde me er bij neer.

Totdat gisteren de vader van de OLM (één van De Mannen himself) spontaan aan mij vroeg:"Kom jij ook naar de Biljartdag?". Waarop ik stomverbaasd antwoordde: "Mag dat dan?" "Natuurlijk, ik zou niet weten waarom niet", zei hij. "Ja, als er iemand De Mannen aankan, dan is zij het", zei de zus van de OLM. Ik vroeg nog of de OLM dit niet stiekem had ingefluisterd, maar nee hoor, zei mijn schoonvader, het leek hem gewoon heel leuk als ik ook kwam. Ik begon langzaam te glimmen van trots. Blijkbaar had ik tijdens de familiedag inderdaad een goede indruk gemaakt tijdens het boerengolfen. Ik keek de OLM aan en begon te juichen. Ik mag mee naar de Biljartdag!!!!

En als er nu uiteindelijk geen hol aan is. Als ik niet blijk te kunnen biljarten. Als er nog steeds niemand met mij wil klaverjassen. Als het nu alleen maar een groep oude mannen met snorren is die de hele dag zeuren over hun vrouwen. Als ik die haas niet win. Dan ga ik volgend jaar gewoon niet weer. Maar ik moet en ik zal er een keer bij zijn.

Lunch met de filosofen deel III

Dat ik het bewonderenswaardig vind dat het de logici bijna is gelukt om mij abstracte wiskunde zo uit te leggen dat ik het snap. Bijna. Over i en min-i. Dat is de uitkomst van iets met x kwadraat, maar dat heb ik niet onthouden. Van jongs af aan ontstaat er een soort oorverdovend gezoem in mijn hoofd zodra ik de klanken x en kwadraat in één zin hoor. Een soort natuurlijk mechanisme om mij te beschermen tegen onbegrijpelijke dingen.

Ik herinner mij nog als de dag van gisteren dat ik, bijna klaar voor de brugklas, het wiskundehuiswerk van mijn oudere zus inkeek. Wat ik daar zag heeft mij zo geschokt dat ik er nooit helemaal bovenop ben gekomen. Op de middelbare school moet je rekenen met letters! Ja maar. Dat kan toch helemaal niet?! Zijn ze nu helemaal gek geworden? Op de lagere school had ik nou juist geleerd dat Taal met letters is en Rekenen met cijfers. Nu werd in één keer deze fundamentele basis onder mij weggeslagen. Op dat moment wist ik dat het tussen mij en de wiskunde nooit meer goed zou komen.

Maar op i en min-i zat blijkbaar nog geen alarm en zo heb ik dus weer heerlijk kunnen luisteren over de handjes van ons brein die geen verschil kunnen voelen tussen i en min-i. En dat is een probleem. Dat u het even weet. Ik heb zelfs intelligente vragen gesteld over 1 en -1. Want daar voelen de handjes wel verschil tussen.
Ik heb uiteindelijk geconcludeerd dat als je over iets kunt praten zonder te definiëren waar je het over hebt, en als je vervolgens ontkent dat je het daar over hebt gehad, dat je dan een echte filosoof bent.

Dit stukje is dus nooit geschreven. Begrepen?

Wind in beeld

Maz waz op het strand

Youth in motion

De grote hoge schommelbank bij de bushalte hiervoor. Er zit een mevrouw op. Ze is oud. Eén kleine oude vrouw op die grote brede bank. Haar benen bungelen in de lucht. Ze lijkt net een kind op een grotemensenstoel.
Haar vriendin komt naast haar zitten. Zij is ook oud. Hun witte haren glimmen in de herfstzon. De bank is een beetje gaan schommelen. Daar zitten ze te kletsen op de bank. Twee oude vrouwtjes met hun benen bungelend in de lucht. Als vanzelf gaat de bank harder schommelen. Hun wangen worden rood. Heen en weer gaan ze met hun benen, die niet meer bungelen maar zwaaien. Ze schateren het uit van plezier. Hoger, hoger willen ze! Tot aan de zon! De bus komt aan en gaat weer weg. De bank komt langzaam weer tot een zachtjes wiegen. De dames kijken elkaar aan met verhitte gezichten en een twinkeling in hun ogen. Er komt straks nog wel een bus.

Maz maakt ook nooit meer iets mee

Of gewoon in november niet zo. Misschien is november een hele saaie maand. Dat er niks leuks te doen is. Of dat de winterdepressie in slaat en ik alles, hoe leuk ook, als niks ervaar. Zo van mwah. Moet ik daar nu een logje over schrijven? Neu.

Of nee! Dat er juist zo veel leuke en spannende dingen zijn dat ik geen tijd heb om te schrijven. Dat ik niet kan kiezen tussen al die geweldige dingen. De verjaardag van de OLM. Dat het hele huis vol met zijn vrienden zat. Das raar. Een vreemd feestje in je eigen huis. Winkelen in Arnhem met dat enorm leuke rokje dat veel te duur was. En het 40-jarig huwelijksweekend van mijn ouders. Etentje. Borrel. Toneelstukken vertalen. Borrel. Etentje. Managementvaardighedentraining. En ook nog gewoon werken. Weekendje Schier. O nee, dat komt nog.

Maz maakt teveel mee. Ja. Dat is het.

Bent u weer een beetje bij? Volgende maand volgen Sinterklaas, Kerst en Oud & Nieuw. Hebben we dat ook maar vast gehad.

Dat krijg je ervan....

... als je je werk goed doet!